Piwonia chińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Piwonia chińska ((łac.) Paeonia lactiflora) - roślina należąca do rodziny piwoniowatych, pochodząca z terenu Syberii i Chin. Jest popularnym kwiatem wśród Japończyków[potrzebne źródło].

Kwiat piwonii chińskiej

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Bulwiasto zgrubiałe korzenie, pędy sztywne i wzniesione, lekko zdrewniałe u nasady. Liście pierzastosieczne. Kwitnienie przypada na przełom maja i czerwca. Kwiaty koloru: białego, różowego, karminowego lub purpurowego (rzadko zdarzają się również o żółtych kwiatach).

Uprawa, wymagania[edytuj | edytuj kod]

Roślina trudna w uprawie. Wymagająca intensywnego nawożenia (należy unikać wapnia), wiosną używając do tego celu obornika lub kompostu torfowo-obornikowego. W okresie letnim-gnojowicą. Na okres zimowy roślinę należy okryć gałązkami np. świerku. Wymagają gleb żyznych, próchniczych, lekko kwaśnych i głęboko przekopanych i nawożonych. Stanowisko słoneczne lub lekko zacienione. Roślina używana na rabaty bylinowe, w grupach na trawniku, ew. stosowane wzdłuż ogrodzeń. [1]

Przypisy

  1. Piwonia chińska (pol.). 2013. [dostęp 2013-22-05].