Pk2
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Pk2 | |
 Lokomotywa S10.1 (Pk2) |
|
| Producent | Schwartzkopff, Henschel, BMAG |
| Lata budowy | 1910–1914 |
| Układ osi | 2'C |
| Masa służbowa | 147,5 t |
| Masa pustego parowozu | 84,1 t |
| Długość z tendrem | 20.910 mm |
| Maksymalna siła pociągowa |
11000 kG |
| Prędkość maksymalna | 110 km/h |
| Typ tendra | T20 (PKP 32D2) |
| Ciśnienie w kotle | 15 at |
| Powierzchnia ogrzewalna kotła | 161,22 m² |
| Powierzchnia przegrzewacza | 58,5 m² |
| Powierzchnia rusztu | 3,12 m² |
| Skok tłoka | 660 mm |
| Średnica kół napędnych | 1980 mm |
| Średnica kół tocznych | 1000 mm |
Portal  Kolej |
|
Pk2 – polskie oznaczenie pruskiego parowozu pospiesznego, produkowanego w latach 1910–1915. Na kolejach pruskich nosił oznaczenie S10.1, a później 17.10-17.12 w DRG. Parowóz występował w dwóch odmianach:
- S10.1 bauart 1911 – polskie oznaczenie Pk2 (wersja z 1911 roku), najpewniej liczniej reprezentowana na stanie PKP,
- S10.1 bauart 1914 – polskie oznaczenie Pk2 (wersja z 1914 roku), jedynie nieliczne egzemplarze służyły w PKP.
Po I wojnie światowej polskie koleje eksploatowały dwadzieścia parowozów tego typu. Były wykorzystywane przede wszystkim do prowadzenia niemieckich pociągów w tranzycie przez Pomorze do Prus Wschodnich. Ostatni egzemplarz na stanie PKP został skasowany dopiero w 1959 r.
Bibliografia [edytuj]
- Jan Piwowoński: Parowozy Kolei Polskich. WKiŁ, Warszawa 1978.
- Ingo Hütter, Reimar Holzinger: Die Lokomotiven der PKP 1918–1939. DGEG, Hövelhof 2007, ISBN 978-3-937189-27-7.
- Forum Modelarzy Kolejowych.
- Zdjęcia parowozów Pk2.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
