Plaża Utah

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Desant na plaży "Utah"
II wojna światowa, front zachodni
DD tanks on Utah beach.jpg
Czołgi pływające Sherman DD na plaży "Utah"
Czas 6 czerwca 1944
Miejsce przyczółek pomiędzy Poupeville a La Madelaine
Terytorium Francja
Przyczyna operacja Overlord
Wynik zwycięstwo USA
Strony konfliktu
 Stany Zjednoczone  III Rzesza
Dowódcy
Stany Zjednoczone Raymond O. Barton
Stany Zjednoczone Theodore Roosevelt, Jr.
III Rzesza Karl-Wilhelm von Schlieben
III Rzesza Dietrich Kraiß
Siły
32 000 żołnierzy nieznane
Straty
200 nieznane

Plaża "Utah"kryptonim jednego z miejsc lądowania Aliantów w Europie 6 czerwca 1944. Plaża znajduje się w Normandii w północnej Francji i rozciąga się na długości ok. 5 kilometrów pomiędzy Poupeville a La Madaleine. W ataku wzięła udział amerykańska 4 Dywizja Piechoty dowodzona przez gen. Waltera Prossera.

Plan ataku[edytuj | edytuj kod]

Zdjęcie lotnicze Plaży Utah, w prawym rogu widoczna sygnatura: TOP SECRET * BIGOT

Lądowanie było zaplanowane w czterech falach. Pierwsza fala składała się z 20 LCVP, każdy przewożący 30 osobową drużynę szturmową z 8 Pułku Piechoty. 10 łodzi desantowych z prawej miało wylądować na Tare Green Beach, naprzeciw les Dunes de Varreville. 10 łodzi z lewej miało lądować na plaży Uncle Red, 900 m na południe. Lądowanie pierwszej fali szturmowej zaplanowane było na 06:30. Lądowanie ośmiu LCT (Landing craft tank) każdy przewożący cztery DD Tank (czołgi pływające), było zaplanowane w tym samym czasie lub wkrótce potem jak będzie możliwe.

Druga fala desantu transportowana miała być za pomocą kolejnych 32 LCVP. Składać się miała z dwóch dodatkowych batalionów szturmowych, kilku saperów, i ośmiu drużyn NCDU (Naval Combat Demolition Units), które miały zadanie oczyścić plaże z podwodnych przeszkód.

Trzecia fala, czas H plus 15 minut miała być złożona z ośmiu LCT przewożących po cztery DD Tank.

W dwie minuty po trzeciej fali miała lądować czwarta, głównie oddziały z 237th and 299th Combat Engineer Battalions, do oczyszczenia plaży pomiędzy liniami przypływu i odpływu.

Plan inwazji na Normandię 6 czerwca 1944 . Północno zachodnie wybrzeże Francji. Utah Beach i Omaha Beach oddzielone rzeką Douve

D-Day[edytuj | edytuj kod]

Utah Beach mapa z nadrukowanymi przeszkodami z 30 Maja 1944
Utah Beach
Plan lądowania Utah beach
Odziały amerykańskie po zabezpieczeniu plaży posuwały się w głąb lądu ze względną łatwością.

Pierwsza fala przybyła na pozycje wyjściowe o czasie, wszystkie 20 jednostek ruszyło zgodnie z planem. Okręty wsparcia otworzyły ogień. Gdy LCVP były 270–360 metrów (300–400 yardów) od brzegu, odpalono sygnał dymny by przerwano ostrzał z okrętów. Niemal dokładnie o godzinie H barki desantowe opuściły rampy i 600 żołnierzy przebrnęło 100 m odcinek w wodzie po pas do plaży. Rzeczywisty czas lądowania był więc nieco opóźniony, ale opóźnienie to nie miało negatywnego wpływu na fazę lądowania. Wroga artyleria oddała kilka strzałów w powietrze nad morzem.

Pierwsze oddziały na brzegu pochodziły z 2. Batalionu, 8 Pułku Piechoty. Kapitan Leonard T. Schroeder, lądujący z Kompanią F, był pierwszym na plaży[1][2]. 2. Batalion trafił na plaże Uncle Red naprzeciw Wyjścia 3. 1. Batalion lądował kilka minut później. Wylądował sporo na południe od wyznaczonego miejsca. 1. Batalion miał lądować na przeciwko les Dunes de Varreville. Natomiast wylądował " w rozkroku", na przeciwko Wyjścia 2 około 1800 m na południe.

Ten błąd był potencjalnie bardzo poważny, mógł spowodować wielkie zamieszanie.

Około 20 minut po wylądowaniu pierwszej fali, brytyjscy komandosi piechoty morskiej z 30 Commando Assault Unit, dowodzone przez kapitana G. Pike'a, wylądowało na plaży z misją przechwycenia niemieckiej stacji radarowej w Douvres-la-Delivrande[3][4].

Generał brygady Theodore Roosevelt, Jr., osobiście przeprowadził rekonesans. Następnie powrócił do punktu lądowania i skontaktował się z dowódcami batalionów (podpułkownik Conrad C. Simmons i Carlton O. MacNeely), aby skoordynować atak. Słynny cytat Roosevelta, że "Zaczniemy wojnę stąd!" Za swoje działania na plaży Utah, Roosevelt został później odznaczony Medalem Honoru.

Siły niemieckie odpowiedzialne za obronę plaży to elementy 709 Dywizji Piechoty, dowodzonej przez gen. Karla-Wilhelma von Schliebena i 352 Dywizji Piechoty, pod dowództwem gen. Dietricha Kraissa.

Przypisy

  1. Demorris A. Lee: For Largo man, D-day is like yesterday (ang.). W: The St. Petersburg Times [on-line]. 6 czerwca, 2008. [dostęp 2009-03-03].
  2. 6 lutego 1994,7078408.aspx J'ai été le premier Américain à débarquer sur les plages (I was the first American to land on the beaches). , s. 64–70, 2 czerwca, 1994 (fr.). 
  3. http://www.telegraph.co.uk/news/obituaries/military-obituaries/naval-obituaries/9733321/Bill-Day.html
  4. http://www.kcl.ac.uk/lhcma/summary/xh40-001.shtml

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Amerykańscy żołnierze podczas lądowania na Utah Beach