Plac Łubiański w Moskwie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kamień Sołowiecki poświęcony ofiarom gułagu i represji.
Puste miejsce po pomniku Dzierżyńskiego

Plac Łubiański (ros. Лубянская площадь) - plac w centrum Moskwy. Znany przede wszystkim z budynku stanowiącego od 1917 siedzibę służb specjalnych (obecnie FSB, wcześniej KGB i NKWD oraz Czeka) i nazywanego od nazwy placu Łubianką.

Nazwa placu pojawia się w dokumentach historycznych po raz pierwszy w 1480, kiedy to Iwan III Srogi osiedlił w tym rejonie miasta wychodźców z Nowogrodu Wielkiego. Nazwali oni tę część Moskwy "Łubianką" od dzielnicy "Łubianickiej" w Nowogrdzie.

W 1926 plac nazwany został oficjalnie placem Dzierżyńskiego. Jego pomnik stał w centrum placu od 1958 do października 1991, kiedy to został przeniesiony przy aplauzie tłumów do "Parku Sztuki" koło parku Gorkiego. Pod koniec lat 90. pojawiły się głosy domagające się powrotu pomnika na Łubiankę. 30 października 1990 na skraju placu odsłonięto z inicjatywy Stowarzyszenia "Memoriał" tzw. Kamień Sołowiecki, upamiętniający ofiary represji i gułagu w ZSRR.

Pod placem Łubiańskim znajduje się otwarta w 1935 stacja metra linii Sokolniczeskiej pod nazwą "Łubianka" (do 1990 nosiła ona nazwę "Dzierżyńska").