Plac Konstytucji w Warszawie
Na mapach:
 Warszawa |
|
| plac | |
| Konstytucji | |
| Śródmieście Południowe | |
 Panorama placu, widok w kierunku połodniowo-zachodnim z budynku Teatru Polonia |
|
Plac Konstytucji – plac w Śródmieściu Warszawy.
Spis treści |
[edytuj] Układ
Plac znajduje się w osi ulicy Marszałkowskiej. Zbiegają się tutaj ulice:
Spośród łącznie 7 ciągów komunikacyjnych jakie zbiegają się na placu, dwa są jednokierunkowe i wyprowadzają ruch z placu (ulice: Śniadeckich i Koszykowa w kierunku wschodnim), zaś jeden (ulica Marszałkowska od strony południowej) tylko go wprowadza.
Na placu istnieją trzy rozległe obszary niezwiązane bezpośrednio z ruchem kołowym. Te po zachodniej i wschodniej części stanowią wolną przestrzeń, wykorzystywaną (zwłaszcza strona zachodnia) na potrzeby zgromadzeń publicznych. Obszar w środkowej części placu wykorzystywany jest jako parking samochodowy.
[edytuj] Historia
Plac Konstytucji powstał w pierwszych latach powojennych jako główny element wielkiego, socrealistycznego założenia urbanistycznego - Marszałkowskiej Dzielnicy Mieszkaniowej. Plac wytyczono w osi ulicy Marszałkowskiej, w miejscu istniejącej ścisłej zabudowy miejskiej. Mimo zniszczeń wojennych musiano na potrzeby placu wyburzyć znaczną liczbę kamienic.
Z powodu powstania placu znacznemu przeobrażeniu uległ caly układ urbanistyczny tego rejonu miasta. Przekształcono i przerwano ciągi ulic: Koszykowej i Pięknej. Ponadto z placu wyprowadzono nową ulicę Waryńskiego, która miała częściowo przejąć ruch z jednokierunkowej na południowym odcinku ulicy Marszałkowskiej.
Plac Konstytucji był wraz z Pałacem Kultury i Nauki sztandarową inwestycją Warszawy okresu realizmu socjalistycznego 1949-1956. Swą nazwę otrzymał w celu upamiętnienia ustawy zasadniczej oficjalnie uchwalonej 22 lipca 1952. Plac otwarto tego samego dnia, chociaż pierwsi lokatorzy otrzymali klucze do niektórych bloków już 21 lipca 1951.[1].
[edytuj] Ciekawostki
Jest to jedyny - wśród warszawskich wielkich placów - obiekt wybudowany w jednorodnym stylu.
Plac miał być punktem docelowym pochodów pierwszomajowych kroczących szeroką Marszałkowską.[2]
Pierwotnie na placu planowano fontannę[3]
Blok 6F - południowa ściana placu (Hotel MDM) - ma tak przygotowane fundamenty, że można go podwyższyć o kilka pięter. Budynek ten miał być dominantą placu, wieżowcem zasłaniającym wieże Kościoła Najświętszego Zbawiciela w Warszawie[4]
Przypisy
- ↑ Józef Sigalin: Warszawa 1944-1980. Z archiwum architekta. t. 2.. Warszawa: 1986, s. 251. ISBN 83-06-01187-2.
- ↑ Dobiesław Jędrzejczyk: Geografia humanistyczna miasta. Warszawa: 2004, s. 298. ISBN 83-88938-77-0.
- ↑ Zygmunt Stępiński: Gawędy warszawskiego architekta. Warszawa: 1984, s. 88. ISBN 83-03-00447-6.
- ↑ Krzysztof Mordyński. Bierut i kandelabry na placu Konstytucji w Warszawie. „Kronika Warszawy”, s. 62, 1/2008. Warszawa: Archiwum Państwowe m.st. Warszawy. ISSN 0137-3099.
[edytuj] Bibliografia
- Krzysztof Mordyński: Bierut i kandelabry na placu Konstytucji w Warszawie, „Kronika Warszawy”, 2008, nr 1, ss. 60-67.
- Krzysztof Mordyński: Plac Konstytucji w Warszawie - eksperyment "wielkomiejskiego" socrealizmu, "Spotkania z Zabytkami", 2008, nr 2, ss. 3-7.
- Józef Sigalin: Warszawa 1944-1980. Z archiwum architekta, t. 2, Warszawa 1986, PIW, ISBN 83-06-01187-2 - a tam rodz. VII pt. 1950-1952 Marszałkowska Dzielnica Mieszkaniowa
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Mapy: Emapi • Google Maps • Targeo • Zumi
- Zdjęcia satelitarne: Google Maps • Wikimapia • Zumi
