Plac Unii Lubelskiej w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Flag of Warsaw.svg Warszawa
plac
Unii Lubelskiej
Śródmieście
Distinctive emblem for cultural property.svg nr rej. 605/1 z 1.07.1965
Plac Unii Lubelskiej
Plac Unii Lubelskiej
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
plac Unii Lubelskiej
plac Unii Lubelskiej
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
plac Unii Lubelskiej
plac Unii Lubelskiej
Ziemia 52°12′49″N 21°01′17″E/52,213611 21,021389Na mapach: 52°12′49″N 21°01′17″E/52,213611 21,021389
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Plac Unii Lubelskiej z pomnikiem Lotnika w latach 30. XX wieku
Plac z widocznymi Rogatkami Mokotowskimi

Plac Unii Lubelskiej – plac położony w Śródmieściu Warszawy.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Plac leży na osi jednej z głównych arterii komunikacyjnych łączących Śródmieście z Mokotowem. Dochodzą do niego ulice:

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie był nazywany Rondem Mokotowskim, leżał bowiem na granicy gruntów wsi Mokotów[1].

W 1875 plac otrzymał nazwę placu Keksholmskiego od nazwy znajdujących się w pobliżu koszar Lejb-Gwardyjskiego Keksholmskiego Pułku[2].

Obecną nazwę nadano oficjalnie w lipcu 1919[3], w 350. rocznicę podpisania unii lubelskiej[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstał został ukształtowany przed 1770 jako najdalej na południe wysunięty okrągły plac zaprojektowany w ramach tzw. założenia ujazdowskiego. W 1770 od południowego zachodu i południa został otoczony Okopem Lubomirskiego[1].

W latach 1816–1818 w południowej części placu wniesiono klasycystyczne Rogatki Mokotowskie zaprojektowane przez Jakuba Kubickiego.

Ok. 1881 przez plac (z Marszałkowskiej i dalej w Bagatelę) poprowadzono linię tramwaju konnego, a w 1908 – tramwaju elektrycznego.

W 1892 w pobliżu placu (od strony ul. Chocimskiej) uruchomiono stację wąskotorowej kolejki dojazdowej – kolejki wilanowskiej. W 1898 po południowo-zachodniej stronie placu powstała stacja kolejki grójeckiej[5].

Na początku XX wieku plac zaczął być zabudowywany wysokimi, sześcio- i ośmiopiętrowymi kamienicami. Pomiędzy ul. Polną a ul. Marszałkowską wzniesiono kamienicę Kacperskich (1909–1913), kamienicę między ul. Marszałkowską a al. Jana Chrystiana Szucha, kamienicę Adama Bromke (1911–1912) leżącą pomiędzy al. Jana Chrystiana Szucha i ul. Bagatela oraz kamienicę Jana Łaskiego (1911–1912) położoną w rozwidleniu ulic Klonowej i Bagateli.

11 listopada 1932 na placu odsłonięto pomnik Lotnika dłuta Edwarda Wittinga, zniszczony przez Niemców w 1944. Po wojnie jego kopia została ustawiona na skrzyżowaniu ulic Żwirki Wigury i Wawelskiej.

W 1936 przy placu (ul. Polna 1) wzniesiono budynek Komendy Straży Ogniowej, w którym mieścił się także III oddział straży, przeniesiony tutaj z Nowego Światu 6[6]. Obecnie w budynku mieści się Komenda Wojewódzka Państwowej Straży Pożarnej.

W 1940 plac Unii Lubelskiej znalazł się na granicy tzw. dzielnicy niemieckiej[7]. W latach 1942–1944 na placu miała swój przystanek początkowy i końcowy okólna linia tramwajowa „0” przeznaczona wyłącznie dla Niemców[8].

W pierwszych dniach powstania powstania warszawskiego plac był miejscem walk Dywizjonu „Jeleń”[2]. Został opanowany przez powstańców już 1 sierpnia, jednak dalsze ataki przeprowadzone na budynki w dzielnicy policyjnej zakończyły się niepowodzeniem – oddziały polskie zostały zmuszone do wycofania się, ponosząc ogromne straty[9]. W odwecie Niemcy dokonali masowych mordów na polskich cywilach, rozstrzeliwując okolicznych mieszkańców m.in. na terenie ogrodu jordanowskiego przy ul. Bagatela. W trakcie i po powstaniu część kamienic znajdujących się przy placu oraz jeden domek rogatkowy zostały spalone[10].

W 1962 w pobliżu placu wniesiono Dom Handlowy „Supersam”. W 2006 budynek został zburzony, a na jego miejscu w latach 2010–2013 wzniesiono centrum biurowo-handlowe Plac Unii.

Założenie urbanistyczne placu Unii Lubelskiej od 1965 znajduje się w rejestrze zabytków.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 232.
  2. 2,0 2,1 Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 913. ISBN 83-01-08836-2.
  3. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 366. ISBN 83-86619-97X.
  4. Jerzy Kasprzycki: Korzenie miasta, Tom I. Śródmieście Południowe. Warszawa: Wydawnictow VEDA, 2004, s. 110. ISBN 83-85584-45-5.
  5. Jarosław Zieliński: Plac Unii i okolice. Warszawa: EKBIN Studio PR, 2013, s. 39–40. ISBN 978-83-929745-4-3.
  6. Ryszard Mączewski: Warszawa między wojnami. Łódź: Księży Młyn, 2009, s. 69. ISBN 978-83-61253-51-8.
  7. Tomasz Szarota: Okupowanej Warszawy dzień powszedni. Warszawa: Czytelnik, 2010, s. 371. ISBN 978-83-07-03239-9.
  8. Warszawskie tramwaje elektryczne. Tom II. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1998, s. 27-28. ISBN 83-907574-00.
  9. Adam Borkiewicz: Powstanie warszawskie. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1969, s. 63-64.
  10. Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 233.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 232–233.