Placydia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy starożytnego Rzymu. Zobacz też: Placyda – imię.
Placydia
Placidia.jpg
cesarzowa zachodniorzymska
Okres panowania 472
Żona Olibriusza
Poprzedniczka Aelia Eufemia
Następczyni żona Juliusza Neposa
Dane biograficzne
Ojciec Walentynian III
Matka Licynia Eudoksja
Mąż Olibriusz
Dzieci Juliana Anicja

Placydia, młodsza córka cesarza rzymskiego Walentyniana III, żona cesarza Olibriusza, matka Juliany Anicji. Jej starszą siostrą była Eudokia, żona Palladiusza, syna cesarza Petroniusza Maksymusa a także Huneryka, syna Genzeryka.

Po zdobyciu Rzymu w roku 455 przez Genzeryka, razem z matką Licynią Eudoksją i siostrą Eudokią, została przewieziona do Kartaginy[1]. Po uwolnieniu około 461 roku, udała się do Konstantynopola, gdzie mieszkała do śmierci.

Wywód przodków[edytuj | edytuj kod]

4. Konstancjusz III      
    2. Walentynian III
5. Elia Galla Placydia        
      1. Placydia
6. Teodozjusz II    
    3. Licynia Eudoksja    
7. Atena Eudokia      
 

Przypisy

  1. Mirosław J. Leszka. Pokonałem Cię Juliano. Opowieść o bizantyjskiej damie. „Mówią Wieki”. 589, s. 13, 2 2009. Warszawa: Bellona SA. ISSN 12304018.