Plafon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Plafon

Plafonsufit lub podniebienna część sklepienia ozdobiona sztukaterią, płaskorzeźbą, freskiem lub malowidłem olejnym na zamocowanym odpowiednio przy suficie płótnie. Bywa otoczony dekoracyjnym obramieniem, które jest wykonane z materiału o innej fakturze i pokryte inną techniką niż właściwa kompozycja.

Plafony występowały od czasów starożytności lecz powszechnie używany zaczął być od połowy epoki renesansu. Najszersze zastosowanie i najbardziej ozdobne formy występują w okresie późnego renesansu i baroku. Najbardziej dekoracyjną formą plafonu jest plafon iluzjonistyczny, ozdobiony malowidłem o tematyce mitologicznej, alegorycznej (w budowlach świeckich) albo religijnej (w kościołach). Plafony zdobiły wnętrza do XIX wieku.

Powszechnie plafonem nazywane jest także samo malowidło czy ozdoba wykonana innymi technikami, umieszczona na suficie bądź sklepieniu, ujęta w obramowanie albo wykonana w polu wydzielonym konstrukcyjnie.

Mianem plafonu określa się również płaską, dekoracyjną lampę podświetlającą sklepienie (często stosowana w latach 50. przez architektów socrealistycznych, m.in. na warszawskiej Trasie W-Z, Pałacu Kultury i Nauki czy w moskiewskim metrze).

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło plafon w Wikisłowniku

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Witold Szolginia: Architektura. Warszawa: Sigma NOT, 1992, s. 121, 122. ISBN 83-85001-89-1.