Plastocyjanina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Model budowy plastocyjaniny

Plastocyjanina (PCY z ang. plastocyanin) jest niewielkim zawierającym miedź białkiem uczestniczącym w transporcie elektronów. U większości roślin naczyniowych białko jest monomerem o masie 10,500 Da i zbudowanym z 99 aminokwasów. U pozostałych organizmów przeprowadzających fotosyntezę może nieznacznie różnić się od tej formy. Białko występuje po wewnętrznej stronie błony tylakoidu[1].

Rola białka[edytuj | edytuj kod]

W fazie jasnej fotosyntezy plastocyjanina przenosi elektron z cytochromu f wchodzącego w skład kompleksu cytochromowego b6f do centrum reakcji fotosystemu I. Atom miedzi obecny w plastocyjaninie w wyniku przyjęcia elektronu ulega redukcji zgodnie z równaniem:

Cu2+Pc + e- → Cu+Pc

Podczas oddawania elektronu do centrum reakcji fotosystemu I zachodzi reakcja odwrotna[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Strzałka Kazimierz: Fotosynteza i chemosynteza W: Fizjologia roślin (red. Kopcewicz Jan, Lewak Stanisław). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 272-330. ISBN 8301137533.