Plazma kosmiczna
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: język, naukowa ścisłość. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Plazma kosmiczna – plazma (zjonizowany gaz) powszechnie występująca we Wszechświecie.
Plazma kosmiczna uznawana jest za podstawowy stan materii. Obecnie uważa się, że aż 99% materii we Wszechświecie występuje w postaci plazmy.[1] Jednak jako że posiada ona jednakową liczbę elektronów i protonów, jest w konsekwencji elektrycznie obojętna.
Charakterystyka kosmicznej plazmy [edytuj]
Hannes Alfvén, pionier badań nad kosmiczną plazmą i Carl-Gunne Fälthammar zaklasyfikowali plazmę występującą w Układzie Słonecznym w trzech kategoriach:
Klasyfikacja plazmy kosmicznej
| Charakterystyka | Kategorie gęstości kosmicznej plazmy (Gęstość nie odnosi się tylko do gęstości cząstek) |
Idealne porównanie | ||
| Wysoka gęstość | Średnia gęstość | Niska gęstość | ||
| Kryteria | λ << ρ | λ << ρ << lc | lc << λ | lc << λD |
| Przykłady | Wnętrze gwiazd Fotosfera słoneczna |
Korona słoneczna Przestrzeń międzygalaktyczna Jonosfera do 70 km |
Zaburzona magnetosfera Przestrzeń międzyplanetarna |
Pojedyncze cząstki w wysokiej próżni |
| Dyfuzja | Izotropowa | Anizotropowa | Anizotropowa i mała | Brak dyfuzji |
| Przewodność | Izotropowa | Anizotropowa | Nie zdefiniowana | Nie zdefiniowana |
| Pole elektryczne równoległe do B w pełni zjonizowanym gazie |
Małe | Małe | Dowolna wartość | Dowolna wartości |
| Ruchu cząstek w płaszczyźnie prostopadłej do B | Niemal prosto ścieżką międzykolizyjną |
Kołowo ścieżką międzykolizyjną |
Kołowo | Kołowo |
| Ruch równolegle do B |
Prosta ścieżka międzykolizyjna |
Prosta ścieżka międzykolizyjna |
Oscylacja (pomiędzy punktami odbicia) |
Oscylacja (pomiędzy punktai odbicia) |
| Odległość Debye λD | λD << lc | λD << lc | λD << lc | λD >> lc |
| Magnetohydrodynamiczna podatność |
Tak | Aproksymacja | Nie | Nie |
λ = średnia droga swobodna, ρ = promień cyklotronowy dla elektronu, λD = długość Debye’a, lc = długość charakterystyczna
Przypisy
- ↑ Zdzisław Celiński "Plazma" Warszawa PWN 1980 Biblioteka Problemów t. 260 ISBN 83-01-01125-4