Plesiochronous Digital Hierarchy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Plesiochronous Digital Hierarchy (PDH; plezjochroniczna hierarchia cyfrowa) - technologia używana w sieciach telekomunikacyjnych. Termin plesiochronous pochodzi z Greki plesio, znaczy prawie i chronos, czas. Oznacza to ze elementy sieci PDH są ze sobą zsynchronizowane, ale nie idealnie gdyż każdy z elementów sieci posiada swój zegar. System PDH oparty jest na modulacji kodowo-impulsowej (PCM). Pojedynczy kanał ma przepływność 64Kb/s (8*8KHz=64Kb/s) co pozwala na przesyłanie jednej nieskompresowanej rozmowy telefonicznej. Systemy PDH przy multipleksacji wykorzystują zwielokrotnienie z podziałem czasu TDM (ang. Time Division Multiplexing). Zwielokrotnienie sygnału następuje w kolejnych poziomach wykorzystując dopełnienie impulsowe.

Różnice w systemach PDH[edytuj | edytuj kod]

Systemy PDH w Europie, Japonii i Ameryce różnią się między sobą.

Stopień zwielokrotnienia Ameryka Europa Japonia
Mbit/s Oznaczenie Mbit/s Oznaczenie Mbit/s Oznaczenie
1 1,545 (T1) 2,048 (E1) 1,544 (J1)
2 6,312 (T2) 8,448 (E2) 6,312 (J2)
3 44,736 (T3) 34,368 (E3) 32,064 (J3)
4 274,176 (T4) 139,264 (E4) 97,728 (J4)
5 564,992 (E5) 397,200 (J5)

W systemie amerykańskim i japońskim multipleksuje się jednocześnie 24 kanały (jedna ramka 192+1bitów). Wymaga to pasma 1,544 Mb/s. W systemie amerykańskim stosuje się cztery stopnie zwielokrotnienia.

Amerykańska hierarchia zwielokrotnienia

Jednak T4 nie jest powszechnie stosowany z powodu braku jednolitego standardu złącz optycznych.

Japońska hierarchia zwielokrotnienia

W wersji europejskiej multipleksuje się jednocześnie 32 kanały (jedna ramka 256 bitów), z których 2 pełnią funkcje sterujące i synchronizacyjne, a 30 kanałów jest użytecznych dla odbiorcy. Pasmo wynosi wówczas 2,048 Mb/s.

W systemie europejskim występuje pięć stopni zwielokrotnienia na kolejnych poziomach multipleksacji które przedstawia poniższy rysunek. Krotność zwielokrotnienia pomiędzy muliplekserami to 4 w systemie europejskim i 4,6 lub 7 w systemie amerykańskim. Ponadto w celu dopasowania poszczególnych sygnałów zbiorczych stosuje się dopełnienie dodatnie, co związane jest z brakiem synchronizacji pomiędzy poszczególnymi multiplekserami.

Europejska hierarchia zwielokrotnienia

Przy czym E5 jest rzadko wykorzystywany z powodu braku jednolitego standardu.

Ze względów historycznych systemy o przepływności do 2 Mb/s (pierwszy stopień zwielokrotnienia) są często nazywane systemami PCM, ze względu na to, że były to pierwsze systemy cyfrowe oparte na modulacji PCM a nazwę PDH zaczęto używać dopiero dla systemów o większym stopniu zwielokrotnienia.

Właściwości i wady systemów PDH[edytuj | edytuj kod]

  • w porównaniu do nowszych technologii mała przepływność sygnału liniowego
  • zawodność systemów PDH
  • energochłonność
  • konieczność stosowania hierarchii demultiplekserów kiedy chcemy wydzielić pojedynczy sygnał E1 z E4
  • brak standaryzacji ostatnich stopni zwielokrotniania (E5, T4)
  • trzy różne standardy PDH na świecie (Europa, Ameryka, Japonia)

Przyszłość[edytuj | edytuj kod]

Nowe systemy plezjochroniczne nie są już instalowane. Zostały wyparte przez nowsze systemy SDH.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]