Połączenie gwintowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Połączenia gwintowe to połączenia rozłączne bezpośrednie kształtowo-cierne, gdyż łącznikami wiążącymi są występy i odpowiadające im wgłębienia, w postaci gwintów, są ukształtowane na elementach głównych[1]. Połączenia gwintowe zwykle znajdują zastosowanie jako połączenia ruchowe w mechanizmach zamieniających ruch obrotowy na postępowy np. napędach obrabiarek, prasach, czy podnośnikach. Połączeniami gwintowymi spoczynkowymi są np. połączenie rurowe.

Wzory[edytuj | edytuj kod]

Długość robocza gwintu[edytuj | edytuj kod]

Minimalna długość połączenia gwintowego gwarantująca przeniesienie zadanego obciążenia F \!.

H = {{4 F n P} \over {\pi (D^2 - D1^2) k_d}}

gdzie:

F \! - zadana siła rozciagająca połączenie
n \! - przyjety współczynnik bezpieczeństwa
P \! - skok gwintu
D \! - średnica nominalna gwintu zewnętrznego
D1 \! - średnica nominalna gwintu wewnętrznego
k_d \! - naprężenia dopuszczalne k_d = 0.2 \cdot k_c\!
k_c \! - dopuszczalne naprężenia ściskajace

Przypisy

  1. A. Skoć, J. Spałek, Podstawy Konstrukcji Maszyn, tom 1, WNT Warszawa 2006, ISBN 83-204-3133-6

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]