Poświęcenie kościoła

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Poświęcenie kościoła (dawn. konsekracja kościoła) (łac. dedicatio ecclesiae) – uroczyste poświęcenie nowo powstałej świątyni[1], zastrzeżone dla biskupa.

Ceremonia ta dokonywana jest według obrzędu, którego główne elementy powstały w liturgii gallikańskiej i rzymskiej między wiekiem IV a IX. Wówczas ceremonia składała się z trzech części. Poprzez pokropienie ścian budynku wodą święconą biskup obejmował go w posiadanie, by następnie odbyć procesję do wnętrza świątyni. Po śpiewie hymnu Veni Creator wypisywał pastorałem na popiele alfabet grecki i łaciński.

W kolejnej części za pomocą wody gregoriańskiej uświęcał wnętrze kościoła, po czym odmawiał prefację, w której błagał o wspomożenie Ducha Świętego.

Po modlitwie następowało właściwe poświęcenie murów poprzez namaszczenie olejem tzw. zacheuszków, symbolizujących dwunastu apostołów. Po namaszczeniu ołtarza (na zdjęciu) spalano na nim kadzidło w czterech rogach i pośrodku.

Liturgia ta uległa znacznej zmianie (uproszczeniu) po reformie Soboru Watykańskiego II.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Encyklopedia Popularna PWN, wydanie trzydzieste piąte. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2010, s. 496. ISBN 978-83-01-16450-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]