Pobożność

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Pobożność – cecha osoby, która odznacza się głęboką wiarą i poświęca chętnie czas na spełnianie form kultu religijnego.

Łacińskie słowo pietas wyrażało oryginalnie wysoko cenioną rzymską cnotę. Człowiek posiadający pietas spełniał swe obowiązki wobec bogów, kraju, rodziców i krewnych. W najwęższym sensie był to rodzaj miłości syna należny wobec ojca[1].

Pobożność to pojęcie używane wobec osób, które modlą się czy też uczestniczą w liturgii szczerze, z pokorą i czystą intencją. Do osób o przesadnej i drobiazgowej pobożności, które zwracają szczególną uwagi na zachowania rytualne, stosuje się termin dewocja.

W Piśmie Świętym[edytuj | edytuj kod]

Msza w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego przez wielu katolików kojarzona jest z prawdziwą pobożnością

Zarówno Stary jak i Nowy Testament ponad 50 razy wymieniają słowo pobożność.

Jeżeli ktoś uważa się za człowieka religijnego, lecz łudząc serce swoje nie powściąga swego języka, to pobożność jego pozbawiona jest podstaw.

Jk 1,26

Łaska Boga poucza nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i żądz światowych, rozumnie i sprawiedliwie, i pobożnie żyli na tym świecie.

Tt 2,11

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cyceron, Natura bogów, 1. 116