Pocisk typu Minié

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Różne typy pocisków typu Minié
Projekt pocisku z 1855 roku

Pocisk typu Minié – rodzaj pocisku karabinowego do broni odprzodowej o lufach gwintowanych , nazwany na cześć wynalazcy, Claude-Étienne'a Minié. Pociski typu Minié były w użyciu podczas wojny krymskiej i wojny secesyjnej. Sporządzone z ołowiu, miały nieco mniejszą średnicę niż docelowy kaliber broni (pociski ekspansywne), cylindryczno-stożkowaty kształt, cztery okrężne rowki (trzy w pociskach amerykańskich) i wklęsłe dno.

Pocisk Minié pozwalał na "ominięcie" podstawowego problemu, jakim było ładowanie od wylotu lufy broni gwintowanej. Żeby gwint mógł nadać pociskowi ruch obrotowy, musiał być ciasno dopasowany do przewodu lufy, co w przypadku użycia zwykłej kuli ołowianej wymagało jej wbicia siłą w gwint przy użyciu wyciora. Proces taki był powolny i męczący. Pocisk Minié, dzięki mniejszej średnicy, można było załadować do broni bez wysiłku - dopiero podczas strzału ciśnienie gazów prochowych oddziałujące na wklęsłe dno pocisku, powodowało jego rozszerzenie i "wcięcie" się w gwint lufy. Dzięki uszczelnieniu przewodu lufy, większa część energii gazów zostawała przekazana pociskowi, który nabierał bardzo dużej prędkości wylotowej. W połączeniu ze stabilizującym działaniem ruchu obrotowego zwiększyło to zasięg skutecznego ognia i celność. W czasie wojny krymskiej Brytyjczycy regularnie prowadzili celny ogień na dystans ok. 370 m (sporadycznie nawet 700m)[1]. Dla porównania gładkolufowy muszkiet z początku XIX w. pozwalał na trafienie pojedynczego człowieka z odległości ok. 50m, a na dystans powyżej 200 m nie zalecano ostrzeliwać nawet dużych celów jak szereg piechoty, wobec nikłego prawdopodobieństwa trafienia[2].

Rany postrzałowe tymi pociskami były bardzo ciężkie, a szerokie zastosowanie tego typu broni przyczyniło się do znacznej liczby amputacji kończyn wśród żołnierzy.

94% ran żołnierzy Unii to te zadane przez kule karabinowe, podczas gdy zaledwie 5,5% było efektem ostrzału artyleryjskiego, a mniej niż 0,4% w wyniku użycia przez przeciwnika broni białej (szabla, pika, bagnet)[3].

Pociski typu Minié były w powszechnym użyciu podczas bitwy pod Gettysburgiem, gdzie zginęło i odniosło rany blisko 51 000 żołnierzy obu stron[4].

Przypisy

  1. Bilby 1996 ↓, s. 42-48.
  2. Bilby 1996 ↓, s. 16.
  3. Faust 2008 ↓, s. 41.
  4. Macdonald 2012 ↓, s. 227.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]