Poczęcie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Poczęcie – w doktrynie chrześcijańskiej określenie zapłodnienia następującego po stosunku płciowym.

Poczęcie według Kościoła katolickiego[edytuj | edytuj kod]

Według doktryny Kościoła katolickiego człowiek od początku istnieje jako jedność duszy i ciała ludzkiego, które tworzą w nim jedną naturę[1]. Od tego momentu mamy do czynienia z pełnym człowiekiem, któremu przysługują wszelkie przymioty i prawa człowieka dorosłego i w pełni świadomego. Dusza ludzka jest nieśmiertelna, dlatego żyje także po śmierci ciała, jednak nie kontaktuje się z żywymi czekając na zmartwychwstanie na końcu czasów w ciele chwalebnym.

Potomstwo będące wynikiem zapłodnienia pozaustrojowego (in vitro) nie różni się od potomstwa poczętego na drodze naturalnej. W przypadku ciąży bliźniaczej powstałej przez spontaniczny podział jednej zygoty dusza zostaje tchnięta również w zarodek bliźniaczy[2].

Zgodnie z nauczaniem Kościoła katolickiego poczęcie powinno być znakiem miłości i jedności kobiety i mężczyzny oraz ich szacunku dla życia. Dlatego niektóre zachowania i postawy dotyczące prokreacji ludzi są traktowane jako niezgodne z moralnością.

Poczęcie według Świadków Jehowy[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy uważają, że poczęcie jest równoważne zapłodnieniu, a wnoszą to ze słów psalmisty Dawida, który powiedział do Boga: "Oczy twoje widziały nawet mój zarodek, a w twej księdze były zapisane wszystkie jego cząstki" (Psalm 139:16). Z Księgi Wyjścia 21:22, 23 wynika, że sprawca krzywdy wyrządzonej nienarodzonemu dziecku musiał ponieść surowe konsekwencje. Wierzą, że życie ludzkie Bóg uważa za bardzo cenne już w najwcześniejszych fazach rozwoju w łonie matki. Rozmyślne uśmiercenie zarodka jest z ich punktu widzenia równoznaczne z aborcją, której się wystrzegają. W Księdze Rodzaju 2:7, napisano, że pierwszy stworzony człowiek stał się duszą żyjącą [3]. Z tego wynika, że dusza i ciało są jednym i tym samym tworem. Co więcej, dusze mają także zwierzęta, o czym możemy przeczytać w tej samej Księdze[4]Biblia nie wypowiada się na temat metod powstawania życia, tym samym nie ma podstaw do różnicowania ludzi (zwierząt) powstałych metodą naturalną lub np. in vitro.Gdy umiera człowiek lub zwierzę, tym samym umiera jako dusza[5]. Uważają jednak za niedozwolone zarówno macierzyństwo zastępcze, jak i inne metody przezwyciężania niepłodności obejmujące wykorzystanie plemników, komórek jajowych bądź embrionów pochodzących od obcych (pozamałżeńskich) dawców, zgodnie z zasadą w Księdze Kapłańskiej 18:20: Nie wolno ci żonie twego towarzysza dać nasienia, które z ciebie wypłynie, bo przez to stałbyś się nieczysty[6].

Przypisy

  1. Ks. Michał Kaszowski: Słownik zagadnień omawianych w Katechizmie Kościoła Katolickiego. [dostęp 2010-06-28].
  2. Sprzeciw sumienia. bonifratrzy.pl, 2011. [dostęp 2013-08-27]. s. 9.
  3. Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy 1 stycznia 2010 Czy zmarli mogą pomagać żywym
  4. Księga Rodzaju 1:20-25
  5. Księga Ezechiela 18:4
  6. Przebudźcie się! 8.11.1990 ss. 26, 27 Kiedy zaczyna się życie człowieka?

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]