Poczęcie
Poczęcie – w doktrynie chrześcijańskiej określenie zapłodnienia następującego po stosunku płciowym.
Spis treści |
[edytuj] Poczęcie według Kościoła katolickiego
Według doktryny Kościoła katolickiego człowiek nie jest połączeniem ducha i materii (ciało, które ma duszę), ale od początku istnieje jako jedność duszy i ciała, które tworzą w nim jedną naturę[1]. Od tego momentu wg Kościoła mamy do czynienia z pełnym człowiekiem, któremu przysługują wszelkie przymioty i prawa człowieka dorosłego i w pełni świadomego. Dusza ludzka jest nieśmiertelna, dlatego żyje także po śmierci ciała, jednak nie kontaktuje się z żywymi, ale czeka na zmartwychwstanie na końcu czasów w "chwalebnym ciele".
Według doktryny, w przypadku ciąży mnogiej bliźniaczej powstałej przez podział istniejącego już zarodka, dusza zostaje również tchnięta w nowy organizm, mimo że powstał nieco inaczej niż wyjściowy. To samo dzieje się z dziećmi powstałymi metodą in vitro, niczym więc nie różnią się od dzieci poczętych tradycyjnie.
Według oficjalnego nauczania KK poczęcie nowego życia powinno być znakiem miłości i jedności kobiety i mężczyzny oraz ich szacunku dla życia. Dlatego nie wszystkie zachowania i postawy dotyczące początku życia ludzkiego są uznawane za moralnie dobre. Promowana jest natomiast diagnostyka a także adopcja.
[edytuj] Poczęcie według Świadków Jehowy
Świadkowie Jehowy uważają, że poczęcie jest równoważne zapłodnieniu, a wnoszą to ze słów psalmisty Dawida, który powiedział do Boga: "Oczy twoje widziały nawet mój zarodek, a w twej księdze były zapisane wszystkie jego cząstki" (Psalm 139:16). Z Księgi Wyjścia 21:22, 23 wynika, że sprawca krzywdy wyrządzonej nienarodzonemu dziecku musiał ponieść surowe konsekwencje. Wierzą, że życie ludzkie Bóg uważa za bardzo cenne już w najwcześniejszych fazach rozwoju w łonie matki. Rozmyślne uśmiercenie zarodka jest z ich punktu widzenia równoznaczne z aborcją, której się wystrzegają. W Księdze Rodzaju 2:7, napisano, że pierwszy stworzony człowiek stał się duszą żyjącą [2]. Z tego wynika, że dusza i ciało są jednym i tym samym tworem. Co więcej, dusze mają także zwierzęta, o czym możemy przeczytać w tej samej Księdze[3]Biblia nie wypowiada się na temat metod powstawania życia, tym samym nie ma podstaw do różnicowania ludzi (zwierząt) powstałych metodą naturalną lub np. in vitro.Gdy umiera człowiek lub zwierzę, tym samym umiera jako dusza[4]. Uważają jednak za niedozwolone zarówno macierzyństwo zastępcze, jak i inne metody przezwyciężania niepłodności obejmujące wykorzystanie plemników, komórek jajowych bądź embrionów pochodzących od obcych (pozamałżeńskich) dawców, zgodnie z zasadą w Księdze Kapłańskiej 18:20: Nie wolno ci żonie twego towarzysza dać nasienia, które z ciebie wypłynie, bo przez to stałbyś się nieczysty[5].
Przypisy
- ↑ Ks. Michał Kaszowski: Słownik zagadnień omawianych w Katechizmie Kościoła Katolickiego. [dostęp 2010-06-28].
- ↑ Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy 1 stycznia 2010 Czy zmarli mogą pomagać żywym
- ↑ Księga Rodzaju 1:20-25
- ↑ Księga Ezechiela 18:4
- ↑ Przebudźcie się! 8.11.1990 ss. 26, 27 Kiedy zaczyna się życie człowieka?
[edytuj] Bibliografia
- Katechizm Kościoła Katolickiego Część pierwsza: Wyznanie Wiary, Dział drugi: Wyznanie wiary chrześcijańskiej, Paragraf 6: Człowiek
- Encyklika Humanae Vitae – O zasadach moralnych w dziedzinie przekazywania życia ludzkiego, Paweł VI
- Dodatek bioetyczny – Kościół o metodzie in vitro (grudzień 2009 r.) opublikowany w „Gościu Niedzielnym”, „Idziemy”, „Niedzieli”, „Przewodniku Katolickim”, „Tygodniku Powszechnym”, „Wiadomościach KAI” oraz „Źródle”
- List przewodniczącego Episkopatu i przewodniczących Zespołu Ekspertów KEP ds. Bioetycznych i Rady ds. Rodziny do: prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, marszałków Sejmu i Senatu, premiera oraz przewodniczących klubów parlamentarnych i sejmowych komisji – zdrowia oraz polityki społecznej i rodziny z 18 października 2010 r.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
