Poczajów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Poczajów
Ławra Poczajowska
Ławra Poczajowska
Herb
Herb Poczajowa
Państwo  Ukraina
Obwód tarnopolski
Powierzchnia 24,4 km²
Populacja (2004)
• liczba ludności

18000
Nr kierunkowy +380 3546
Kod pocztowy 47027-
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu tarnopolskiego
Poczajów
Poczajów
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Poczajów
Poczajów
Ziemia 50°00′N 25°28′E/50,000000 25,466667Na mapach: 50°00′N 25°28′E/50,000000 25,466667
Portal Portal Ukraina

Poczajów (ukr. Почаїв, ros. Почаев) – miasto w rejonie krzemienieckim obwodu tarnopolskiego Ukrainy, herb oraz prawa miejskie nadane przez króla Stanisława Augusta w roku 1778; do 1939 w granicach II Rzeczypospolitej (województwo wołyńskie, powiat krzemieniecki).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ławra Poczajowska
Ławra Poczajowska
Ławra Poczajowska

Poczajów położony jest na grzbiecie wyniosłego wzgórza opodal Podkamienia, między Brodami a Krzemieńcem, słynie jako ośrodek pielgrzymkowy prawosławnych i grekokatolików. W mieście znajduje się Ławra Poczajowska - jeden z najważniejszych klasztorów Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego. Początki wschodniochrześcijańskiego monastycyzmu w miejscowości sięgają XII-XIII w. Między XVIII w. a 1832 obiekt należał do unickiego zakonu bazylianów. Zwrócony mnichom prawosławnym przez władze carskie z powodu zaangażowania bazylianów we wspieranie powstania listopadowego, pozostaje od tego czasu w jurysdykcji Kościoła prawosławnego[1].

Information icon.svg Osobny artykuł: Ławra Poczajowska.

We wrześniu 1939 roku przez wkroczeniem Armii Czerwonej miejscowi Ukraińcy utworzyli milicję i przejęli władzę w mieście[2]. Na początku lipca 1941 zajęty przez Wehrmacht. Niemcy zamknęli ludność żydowską w liczbie około 1 tys. w getcie. Getto zostało zlikwidowane 12 sierpnia 1942 przez SD, niemiecką żandarmerię i ukraińską policję. Rozstrzelano 794 osób, pozostali zdołali zbiec i uniknąć egzekucji, bądź pozostawiono ich przy życiu dla wykonywania robót drogowych[3]. Polacy, których w Poczajowie żyło tylko około 10 rodzin, w lipcu 1943 roku pod wpływem doniesień o rzezi wołyńskiej wyjechali do pobliskiego Podkamienia, co jednak nie uchroniło ich przed atakiem UPA[2].

Information icon.svg Osobny artykuł: Zbrodnia w Podkamieniu.

Pobliskie miejscowości[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. W. Osadczy: Święta Ruś. Rozwój i oddziaływanie idei prawosławia w Galicji. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007, s. 391-415. ISBN 978-83-227-2672-3.
  2. 2,0 2,1 Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-1945, Warszawa 2000, ISBN 83-87689-34-3, s.442
  3. Холокост на территории СССР: Энциклопедия, Moskwa 2009, ISBN 978-5-8243-1296-6 s.786