Poczet Cesarzy Rzymskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Poczet cesarzy rzymskich)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Poczet Cesarzy Rzymskich
Autor Aleksander Krawczuk
Miejsce wydania Polska
Język polski
Data I wyd. 1986
Wydawca Iskry
Tematyka historia starożytna

Poczet Cesarzy Rzymskich – książka autorstwa Aleksandra Krawczuka. Początkowo została wydana jako dwa osobne tomy, pierwszy w 1986 i obejmujący okres pryncypatu a druga, która została wydana w roku 1991 obejmuje dominat. W roku 2001 pojawiło się jednotomowe wydanie tej książki, które zawiera również Kalendarium Cesarstwa Rzymskiego.

O książce[edytuj | edytuj kod]

Książka zawiera blisko 80 biogramów cesarzy rzymskich od Augusta do Romulusa Augustulusa. Poczet jednak otwiera Gajusz Juliusz Cezar (który stworzył podwaliny pod stworzenie Cesarstwa Rzymskiego), a zamyka je Romulus Augustulus, ostatni cesarz na zachodzie.

Książka przedstawia między innymi: pochodzenie władców, życie prywatne cesarzy (również jeszcze przed wyborem), okresy ich rządów, walki o władzę poszczególnych władców, rozwój terytorialny cesarstwa, opisy wojen z wrogami zewnętrznymi oraz wewnętrznymi, reformy przeprowadzone w cesarstwie, sprawy religijne pod panowaniem danych cesarzy i wiele innych aspektów.

Książka dzieli się na cztery główne rozdziały:

  • Pryncypat – okres obejmujący lata 27-235 (od Augusta, założyciela Cesarstwa, aż do Aleksandra Sewera), klasyczna epoka cesarstwa, gdy było one największe terytorialnie, najpotężniejsze militarnie oraz najbardziej rozwinięte cywilizacyjnie. Cesarze z tego okresu są również najlepiej ukazani ze względu na dużą ilość źródeł.
  • Kryzys – okres obejmujący lata 235-284 (od Maksymina Traka do Karynusa i Numeriana), niemal pięćdziesiąt lat kryzysu gospodarczego i politycznego. W tych latach przewinęła się duża liczba władców oraz uzurpatorów. Gospodarka została prawie doszczętnie zniszczona a wrogowie wdzierali się w granice cesarstwa.
  • Dominat – obejmuje lata 284-395, (od Dioklecjana do Teodozjusza Wielkiego), okres zapoczątkowany przez Dioklecjana, który ustanowił Tetrarchię, czyli rządy 4 cesarzy. Dzięki reformom sytuacja w cesarstwie (po kryzysie) została ustabilizowana a chrześcijaństwo z czasem zostało uznane za religię panującą.
  • Rozpad – obejmuje lata 395-476, (od Honoriusza do Romulusa Augustulusa, ostatniego cesarza), końcowy okres cesarstwa po podziale go między synów Teodozjusza Wielkiego aż do upadku w 476 r. Zostali tu ukazani tylko cesarze Cesarstwa Zachodniorzymskiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]