Poczet sztandarowy
Poczet sztandarowy - asysta (najczęściej trzyosobowa), sztandaru organizacji podczas różnego rodzaju ceremonii. W szczególności w wojsku i innych formacjach zmilitaryzowanych - grupa trzech żołnierzy lub funkcjonariuszy niosących sztandar jednostki wojskowej (policyjnej, strażackiej lub tp.). Podczas defilad poczet sztandarowy zazwyczaj poprzedza kompanię honorową jednostki.
W skład pocztu sztandarowego wchodzi jego dowódca (w wojsku na ogół jest to oficer), sztandarowy (niosący sam sztandar)[2] i asysta pocztu.
W Wojsku Polskim poczet występuje z bronią boczną (pistoletami), może występować z szablami (oprócz sztandarowego). Sztandarowy nosi biało-czerwoną szarfę przewieszoną przez prawe ramię. Poczet sztandarowy ustawia się na prawym skrzydle kompanii honorowej, w odstępie jednego kroku od niej w kolejności; asystent, sztandarowy, dowódca pocztu. Dowódca kompanii honorowej staje z prawej strony dowódcy pocztu, w odstępie jednego kroku. W marszu poczet sztandarowy idzie trzy kroki przed pierwszą czwórką kompanii honorowej, tworząc trójkę (z prawej strony sztandarowego - dowódca pocztu, z lewej - asystent). Dowódca kompanii maszeruje trzy kroki przed sztandarem[3].
W Wojsku Polskim II RP, w skład pieszego pocztu sztandarowego wchodzili: najmłodszy podporucznik kompanii sztandarowej - dowódca pocztu, chorąży[4] i asysta: dwóch podoficerów w stopniu starszego sierżanta i sierżanta. Poczet sztandarowy ustawiał się na prawym skrzydle kompanii sztandarowej, a w kolumnie marszowej tworzył pierwszą czwórkę[5]. Konny poczet sztandarowy składał się z sześciu żołnierzy: dowódcy pocztu[6], sztandarowego i podsztandarowego[7] oraz trzech szeregowych asysty[5].
Poczet flagowy - trzyosobowy zespół (zorganizowany podobnie jak poczet sztandarowy), którego zadaniem jest uroczyste wciągnięcie flagi państwowej na maszt podczas ceremonii wojskowych i innych podobnych, także harcerskich. Składa się z dowódcy, flagowego i asysty.
Przemarsz pocztu sztandarowego (także flagowego) odbywa się ze ścisłym dochowaniem elementów musztry.
Chwyty chorążego [edytuj]
Postawa zasadnicza: sztandar położony na trzewiku drzewca przy prawej nodze na wysokości czubka buta. Drzewce przytrzymywane prawą ręką na wysokości pasa.
Postawa "na ramię": chorąży prawą ręką (pomagając sobie lewą) kładzie drzewce na prawe ramię i trzyma je pod kątem 45° w stosunku do ramienia. Prawa ręka wyciągnięta wzdłuż drzewca.
Postawa "prezentuj": z postawy "zasadniczej" chorąży podnosi sztandar prawą ręką i pionowo do góry wzdłuż prawego ramienia (dłoń prawej ręki na wysokości barku). Następnie lewą ręką chwyta drzewce sztandaru tuż pod prawą i opuszcza prawą rękę na całej jej długości, obejmując dolną część drzewca.
Salutowanie sztandaru w miejscu: chorąży robi zwrot w prawo skos z równoczesnym wysunięciem lewej nogi w przód na odległość jednej stopy i pochyla sztandar do przodu pod kątem 45°. Po czasie "salutowania" przenosi sztandar do postawy "prezentuj".
Przypisy
- ↑ prowadzi dowódca kompanii (kapitan marynarki, z szablą w ręce), za nim poczet sztandarowy (dowódca pocztu - porucznik marynarki, również z szablą - maszeruje z prawej strony; sztandarowy - chorąży marynarki - ze sztandarem pośrodku, asystujący podoficer z jego lewej strony)
- ↑ tj. niosący chorągiew, inaczej - chorąży; od tej funkcji wziął swą nazwę stopień wojskowy chorążego
- ↑ Leksykon wiedzy wojskowej. s. 311 - 312.
- ↑ podoficer sztandarowy
- ↑ 5,0 5,1 Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. s. 16 - 17.
- ↑ oficer
- ↑ zasłużony podoficer
Bibliografia [edytuj]
- Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1990. ISBN 83-211-1104-1.
- Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979.
