Poczta konna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Poczta konna – system dostarczania przesyłek pocztowych przy użyciu kurierów poruszających się konno.

Została zorganizowana już w czasach starożytnych, w VI w. p.n.e. w Persji, rozwinięta (stałe linie pocztowe) w cesarstwie rzymskim[1].

Świetnie zorganizowaną pocztę konną miało imperium mongolskie. Była opłacana i utrzymywana bezpośrednio przez wielkiego Chana. Poczta ta składała się z rozmieszczonych co 200-300 km stanic, w których kurier mógł wymienić konia i kontynuować swoją misję. Pocztą tą można było przesyłać wiadomości w tempie do 600 km na dobę. Za rządów Kubilaja w samych Chinach istniało 1500 stacji kurierskich, w których utrzymywano stale 40 tysięcy koni, dodatkowo na ich wyposażeniu było ok. 6000 łodzi. Stacje te obsługiwały przede wszystkim kurierów niosących rozkazy chańskie i korespondencję między możnymi, ale korzystali z nich także posłowie zagraniczni[2].

W 1516 r. została uruchomiona pierwsza ogólnie dostępna linia pocztowa WiedeńBruksela. Po wojnie trzydziestoletniej pojawił się omnibus pocztowy jako połączenie regularne. W 1821 r. wprowadzono w Prusach pocztę pospieszną. Krótkie przerwy w podróży były przeznaczane tylko na posiłki w zajazdach pocztowych, poza tym jazda trwała dzień i noc[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Kinga Kastelik: Znaczenie łączności (pol.). [dostęp 5 listopada 2008].
  2. Stanisław Kałużyński: Imperium mongolskie. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1970.
  3. Haus Schlesien – dom "Śląsk": Postkutschen, Dyliżanse pocztowe (niem.). [dostęp 5 listopada 2008].(pol.)