Poczta pneumatyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Terminal poczty pneumatycznej

Poczta pneumatyczna – system przesyłania listów, dokumentów i różnych przedmiotów za pomocą rur poprzez wykorzystanie sprężonego powietrza.

Przedmioty umieszczane są w specjalnej kapsule. Przesyłanie może następować w obrębie jednego lub kilku budynków, a także w granicach miasta (tak jest np. w Paryżu).

Poczta pneumatyczna została praktycznie zastosowana już w XIX wieku. Jednak pod koniec XX wieku rozwiązanie to, jako system do rozsyłania poczty, zostało zarzucone na rzecz faksów i komputerów.

System ten funkcjonował w Paryżu do roku 1984.

System ten również nadal istnieje w czeskiej Pradze, jako praska poczta pneumatyczna ale podczas powodzi w 2002 roku został uszkodzony i jego funkcjonowanie zawieszono na czas nieokreślony.

Zazwyczaj rozwiązanie to jest stosowane w bankach i szpitalach. Pojedyncza skrzynka przesyłana jest z prędkością 10-15 m/s.

W Polsce pocztę pneumatyczną najczęściej można spotkać w hipermarketach do przesyłania banknotów z kas do skarbca. W dniu 1 lipca 2003 r. odbyło się oficjalne otwarcie Szpitalnego Oddziału Ratunkowego (SOR) w Szpitalu Bielańskim w Warszawie wyposażonego w pierwszą instalację szpitalnej poczty pneumatycznej w Polsce[1]. Od 31 grudnia 2010 r. działa także w Szpitalu św. Barbary w Sosnowcu m.in. do przesyłania próbek krwi. Podobne systemy wykorzystywane są w innych szpitalach.

Obowiązujące w Polsce przepisy nie dopuszczają do używania wspólnej instalacji poczty pneumatycznej do transportu materiałów biologicznych (próbek krwi) i leków z uwagi na niebezpieczeństwo podwyższonego ryzyka zakażenia szpitalnego. Stosowanie wspólnych instalacji wynika z nieznajomości przepisów w tym zakresie oraz praktyki obniżania kosztu wykonania systemu.

Przypisy

  1. Szpitalny Oddział Ratunkowy. [dostęp 2011-09-27].