Poczta sterowcowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Poczta sterowcowa, inna nazwa poczta zeppelinowa – rodzaj poczty lotniczej polegający na przewożeniu przesyłek za pomocą sterowców.

Pierwsze loty pocztowe miały miejsce w 1908 roku w Niemczech. Początkowo o charakterze prywatnym, od 1912 roku oficjalnym, urzędowym. Na pokładach znajdowały się urzędy pocztowe odprawiające przesyłki. Od 1928 r. rozpoczęły się regularne loty sterowców niemieckich do Ameryki Północnej i Południowej ("Graf Zeppelin", od 1936 roku również "Hindenburg"). Na podstawie umów korzystały z poczty sterowcowej 43 państwa (w tym Polska w latach 1932–1937). W 1937 roku, po katastrofie sterowca "Hindenburg", przesyłania w ten sposób przesyłek zaprzestano. Po II wojnie światowej znowu zaczęto używać sterowców, ale tylko do zadań reklamowych różnych poczt.

Poczta sterowcowa używała specjalnych znaczków sterowcowych i stempli.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]