Podatek okienny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dom w Portland Street, Southampton

Podatek okiennypodatek wprowadzony w 1696 w Wielkiej Brytanii (Windows Tax Act z 1696) i obowiązujący do roku 1851 którym obciążono właścicieli budynków. Podatek ten przewidywał opodatkowanie w zależności od liczby okien wychodzących na ulicę[1]. Współczesne źródła wspominają o rozpowszechnionej praktyce zamurowywania otworów okiennych w celu unikania opodatkowania tym podatkiem (co można do dziś zauważyć w starych domach).

Podatek od okien według A. Smitha[edytuj | edytuj kod]

A. Smith w taki sposób opisywał ten podatek. „Liczbę okien można policzyć najczęściej z zewnątrz[2], a w każdym razie nie potrzeba wchodzić do każdego pokoju. (...) Podatek od okien, który obowiązuje obecnie (styczeń 1775), poza opłatą trzech szylingów od każdego domu w Anglii, a jednego szylinga w Szkocji, nakłada na każde okno opłatę wzrastającą w Anglii stopniowo od 2 pensów, co stanowi najniższą stawkę podatkową od domów, które nie mają więcej niż siedem okien – aż do dwóch szylingów – najwyższej stawki, jaką stosuje się dla domów o dwudziestu pięciu i więcej oknach.”[3]

Przypisy

  1. Brzeziński B., Wprowadzenie do prawa podatkowego, TNOiK, Toruń 2008, s. 112.
  2. Podatek ten był nakładany na okna wychodzące na zewnątrz budynku (fasadę) tzn. nie był nakładany na okna wychodzące np. na zamknięte podwórze, dziedziniec itp.
  3. Smith A., Badania nad przyczyną bogactwa narodów. Tom II, PWN, 1954, s. 615.