Podatek pogłówny
Podatek pogłówny jest formą podatku osobistego, zgodnie z którą każdy podatnik płaci nominalnie określoną kwotę podatku. W przeciwieństwie np. do podatku dochodowego przedmiotem opodatkowania jest sama osoba podatnika, a nie jego dochód.
Spis treści |
[edytuj] Historia pogłównego
Podatek pogłówny jest jedną z najstarszych form podatków. Był on ważnym źródłem dochodów państw od czasów starożytnych do XIX wieku. Obecnie jego znaczenie zmalało na rzecz podatku dochodowego.
[edytuj] Podatek pogłówny w Polsce
W Polsce podatek ten został wprowadzony w XVI wieku, początkowo jako danina ludności żydowskiej za opiekę monarszą. Od początku XIV wieku w formie pogłównego wybierano też świętopietrze. W latach 1498–1520 podatek nadzwyczajny obejmujący także szlachtę i duchowieństwo, nakładany w związku z zagrożeniem tatarskim i krzyżackim, płacony w wysokości zależnej od pozycji społecznej i urzędu. Uchwalane przez sejm wielokrotnie w 2 połowie XVII w. Część pogłównego płacona przez duchowieństwo, a następnie przez szlachtę i nazywała się subsidum charitativum dla zaznaczenia dobrowolności świadczenia. Od 1717 r. stały podatek na utrzymanie wojska.
[edytuj] Ciekawostki
Współcześnie, w Polsce, propagatorem i zwolennikiem podatku pogłównego jest Janusz Korwin-Mikke[1].
"Rzeczą, którą najtrudniej w świecie zrozumieć, jest podatek dochodowy. " Albert Einstein[2]
