Podbrodzie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Podbrodzie
Widok miasta
Widok miasta
Herb
Herb Podbrodzia
Państwo  Litwa
Okręg wileński
Burmistrz Kazys Vainickas
Powierzchnia 11,11 km²
Populacja (2005)
• liczba ludności
• gęstość

6 398
576 os./km²
Nr kierunkowy 387
Kod pocztowy 18175
Położenie na mapie Litwy
Mapa lokalizacyjna Litwy
Podbrodzie
Podbrodzie
Ziemia 54°59′N 25°47′E/54,983333 25,783333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Portal Portal Litwa, Łotwa i Estonia

Podbrodzie (lit. Pabradė) – miasto na Litwie, w Auksztocie, nad Żejmianą, u ujścia Dubinki, 38 km na południowy zachód od Święcian, węzeł kolejowy na linii WilnoDyneburg dawnej Kolei Warszawsko-Petersburskiej; ośrodek kultury polskiej na Litwie, polska szkoła średnia

Położone w okręgu wileńskim, w rejonie święciańskim, do 1939 w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie święciańskim.

Dworzec kolejowy w Podbrodziu

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o Podbrodziu pochodzą z końca XV wieku. W tym czasie była to tylko mała wieś, w której do 1928 nie było żadnej szkoły. W końcu XIX wieku, wraz z przeprowadzeniem przez Podbrodzie Kolei Warszawsko-Petersburskiej, znacznie wzrosła liczba mieszkańców (około 312 domostw). Większość ludzi było niepiśmiennych, zamożniejsi wyjeżdżali uczyć się do Kiemieliszek.

W 1905 we wsi Bajorele obok Podbrodzia (dzisiaj to część miasta) założono trzyletnią szkołę początkową. Uczniowie 1, 2 i 3 klasy uczyli się w jednym pokoju. Nauczanie odbywało się w języku rosyjskim, z wyjątkiem lekcji języka polskiego. W czasie I wojny światowej wprowadzono lekcje języka niemieckiego.

W 1919 przejazdem do rodzinnego dworku w Zułowie na stacji kolejowej w Podbrodziu zatrzymał się marszałek Józef Piłsudski. Podbrodzianie zwrócili się wówczas do marszałka z prośbą o nadanie Podbrodziu statusu miasta. W drodze wyjątku status ten został przyznany. W okresie II RP Podbrodzie było siedzibą wiejskiej gminy Podbrodzie.

W 1928 rozpoczęto budowę szkoły, środki pochodziły z Fundacji J. Piłsudskiego. Prace trwały trzy lata. Po zbudowaniu szkoły nadano jej imię Marszałka Józefa Piłsudskiego. Była to szkoła siedmioletnia. Uczono w niej religii, języka polskiego, historii, geografii, przyrody, arytmetyki z geometrią, rysunków, śpiewu. Kierownikiem szkoły był Antoni Duchnowicz.

Kiedy Wileńszczynę przyłączono do Litwy, w Podbrodziu nauczyciele Polacy zostali wymienieni na Litwinów. Większość uczniów opuściła szkołę, ze względu na nieznajomość języka litewskiego[1].

Przypisy

  1. Ze wspomnień byłego ucznia Zenona Pawlukiewicza.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]