Podolany (Poznań)
|
|||
| Status | jednostka pomocnicza | ||
| Powierzchnia | 5,3 km² | ||
| Ludność (2010) • liczba ludności |
7091 |
||
| Strefa numeracyjna | (+48) 61 | ||
| Tablice rejestracyjne | PO | ||
| SIMC10 | 0969652 | ||
Położenie na planie Poznania |
|||
| Strona internetowa | |||
Podolany – część miasta Poznania i osiedle administracyjne, w północno-zachodnim obszarze miasta.
Podolany są położone pomiędzy Strzeszynem (Osiedlem Literackim) na zachodzie, Suchym Lasem na północy, Piątkowem na wschodzie i Winiarami na południu. Populacja Podolan to około 6000 osób (2009)[potrzebne źródło].
Spis treści |
[edytuj] Historia
Osiedle założone w latach 20. XX w. na gruntach dawnego folwarku (wytyczono wtedy pierwsze parcele dla kolejarzy). Potem (zwłaszcza w okresie powojennym) nastąpił gwałtowny rozwój budownictwa jednorodzinnego. Nie brak też okazałych willi sprzed II wojny światowej. W 1921 wspomniani kolejarze założyli Spółdzielnię Osadniczą Pracowników PKP. Autorem przygotowanego dla niej projektu przedmieścia ogrodowego był Jan Rakowicz. Prawdopodobnie zaprojektował je na wzór przedmieść Drezna. Początkowo kolejarze mieszkali w wagonach, zanim wybudowali pierwsze budynki.
II wojna światowa przerwała rozwój Podolan. Niemcy wysiedlali stąd polskie rodziny i wprowadzali niemieckie. W 1940 działająca tu drużyna harcerska przekształciła się w Szare Szeregi Okręg Poznań Północ. Kilku harcerzy Niemcy aresztowali i zesłali do obozów koncentracyjnych. Na ich cześć jest tu dziś ul. Szarych Szeregów, a przy niej pomnik pomordowanych harcerzy. Jednocześnie w 1940 Niemcy włączyli Podolany w obręb miasta.
Po wojnie, wg Piotra Zubelika (znawcy dziejów dzielnicy), władze komunistyczne chciały zapobiec powstaniu wielkiej dzielnicy willowej, ciągnącej się aż od Sołacza, więc wybudowały pasma magazynów i zakładów przemysłowych wzdłuż ulic Druskiennickiej, Szczawnickiej i Lutyckiej. W 1959 położono pierwszy bruk na ul. Zakopiańskiej. W 1960 uruchomiono linię autobusową. W 1962 powstała pierwsza szkoła.
W latach 70. XX w. powstała na granicy Suchego Lasu duża fabryka elementów prefabrykowanych z betonu. Fabryka ta tworzyła m.in. płyty wykorzystywane przy budowie osiedli mieszkaniowych na Piątkowie. Obok fabryki powstało kilka bloków mieszkaniowych.
Podolany w latach 1954–1990 należały do dzielnicy Jeżyce.
W 1995 r. utworzono jednostkę pomocniczą miasta Osiedle Podolany[1].
[edytuj] Zabudowa
Przede wszystkim jednorodzinna. Spory udział drobnego biznesu i nauki (np. Instytut Genetyki). Siedziba firmy Lisner i kilku innych większych firm. Na terenie Podolan znajduje się kościół parafialny Matki Bożej Pocieszenia i klasztor Dominikanek. W centralnej części osiedla stoi szkoła podstawowa nr 62 i gimnazjum nr 65. Na skraju dzielnicy jest położony cmentarz parafii św. Jana Vianneya, niekiedy zwany cmentarzem sołackim. Uzupełnienie zabudowy stanowi centrum handlowe przy ul. Strzeszyńskiej i dwa hotele średniej klasy.
[edytuj] Toponimia
Nazwy większości ulic zlokalizowanych na terenie Podolan dzielą się na dwie grupy toponimiczne:
- od nazw miejscowości uzdrowiskowych w Polsce (również w granicach przedwojennych) – np. Ciechocińska, Truskawiecka, Kowarska, Jastarnicka,
- od nazwisk zasłużonych Wielkopolan i działaczy niepodległościowych z innych części kraju, a także organizacji patriotycznych – np. Marcina Rożka, Janiny Omańkowskiej, Urszuli Ledóchowskiej, Straży Ludowej.
[edytuj] Komunikacja
Podolany obsługiwane są przez linie autobusowe MPK Poznań - 46, 60, 68, 78, 83 oraz nocna 236. Na Podolanach znajduje się przystanek kolejowy Poznań Strzeszyn na linii do Piły - uruchomiony w 1932 (budynek stacyjny rozebrany w 2008). Na tej samej linii, również w 1932 powstał przystanek Poznań Podolany, ale został zlikwidowany w latach 90. XXw. (rejon ul. Druskiennickiej).
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Uchwała Nr XVI/126/II/95 Rady Miejskiej Poznania z dnia 18 kwietnia 1995 r. w sprawie powołania Osiedla Podolany w Poznaniu
[edytuj] Bibliografia
- Poznań od A do Z. Leksykon krajoznawczy, pod red. Włodzimierza Łęckiego i Pawła Maluśkiewicza, Poznań, Wydaw. Kurpisz, 1998, ISBN 83-87621-39-0
- http://miasta.gazeta.pl/poznan/1,36022,2376477.html - dostęp 26.10.2009
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
|||||||
