Podstawka grzyba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Schemat budowy hymenoforu blaszkowatego grzyba i struktura podstawek. Każda z nich daje początek czterem sporom (ciemnobrązowe na prawym panelu).

Podstawka (łac. basidium, l.mn. basidia, dosł. "mały postument", także bazydium) – mikroskopijna struktura wytwarzająca zarodniki, obecna na hymenoforze owocników grzybów. Obecność podstawek to cecha charakterystyczna grzybów z klasy podstawczaków. Podstawka zazwyczaj daje początek czterem zarodnikom (nazywanymi bazydiosporami); rzadziej ich liczba jest zredukowana do dwóch (np. chrakterystyczne u łzawników) lub zwiększa się do ośmiu, u niektórych grup grzybów podstawki mogą być także ustawione poprzecznie lub podłużnie (noszą one nazwę phragmobasidium). W typowej podstawce, każda basidospora jest tworzona na szczycie wąskiej wypustki, tzw. sterygmy (sterigma, l.mn. sterigmata), od której odczepia się po dojrzeniu. Basidium niedojrzałe lub po oderwaniu się zarodników zwane jest basidiole. Podstawki ułożone są obok siebie i u niektórych gatunków podstawczaków poprzedzielane są płonnymi komórkami, tzw. rozwierkami (cystydami).

Nazwa łacińska podstawki odnosi się do wyglądu i sposobu podtrzymywania zarodników przez tą strukturę, aczkolwiek morfologicznie bardziej przypomina ona maczugę.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Barbara Gumińska: Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: Państ. Wydaw. Rolnicze i Leśne, 1988, s. 36-39.
  • Ewald Gerhardt: Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik. KDC, 2006, s. 692. ISBN 83-7404-513-2.