Podsterowność

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Podsterowność – właściwość pojazdu podczas pokonywania zakrętu, polegająca na rozszerzaniu zakrętu w stosunku do promienia wynikającego z geometrii układu kierowniczego i jezdnego. Pojazd podsterowny ma tendencję do poszerzania zakrętu (oddalanie się od punktu środka łuku zakrętu - "wypadania" przodu auta na zewnątrz zakrętu). Nadsterowność jest cechą przeciwną.

Opis zjawiska[edytuj | edytuj kod]

Podsterowność pociąga za sobą powstanie siły bezwładności skierowanej przeciwnie do kierunku zakrętu:

P={k\over R}

gdzie k - współczynnik proporcjonalny do kwadratu prędkości; R - promień zakrętu

Ta siła jest zrównoważona przez reakcje kół (opon) przedniej i tylnej osi, odwrotnie proporcjonalne do ich odległości od środka masy pojazdu, powodując odpowiadające im kąty znoszenia δp i δt. Podsterowność ma miejsce, gdy δt < δp.

Samochodami zachowującymi się najbardziej podsterownie (szczególnie, gdy podczas pokonywania zakrętu do napędzanych kół jest przyłożony moment obrotowy) są auta ze środkiem ciężkości wysuniętym do przodu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]