Podstoli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Podstoli – w dawnej Polsce od XV w. urzędnik nadworny, po części zastępca stolnika; wkrótce urząd tytularny, odrębny w Koronie i Wielkim Księstwie Litewskim; także urząd ziemski.

Tytuły odojcowskie i odmężowskie[edytuj | edytuj kod]

Dzieciom podstolego przysługiwały tytuły odojcowskie. Dla synów był nim podstolic[1], a dla córek podstalanka[2]. Żony miały prawo do tytułu odmężowskiego – podstolina[3].

Przypisy

  1. Józef Łukaszewicz. Krótki opis historyczny Kościołow parochialnych (...) w dawnej dyecezyi Poznańskiej. Żupański, 1879, str. 30
  2. Herbarz polski Kaspra Niesieckiego., Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1841, str. 303
  3. Herbarz polski Kaspra Niesieckiego., Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1841, str. 638