Podwójna helisa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Model podwójnej helisy DNA

Podwójna helisa – model struktury DNA w postaci podwójnej helisy zaproponowany w 1953 przez Jamesa Watsona i Francisa Cricka, oparty na pracach Rosalindy Franklin, za który w 1962 roku zostali uhonorowani Nagrodą Nobla z dziedziny medycyny i fizjologii. Praca została opublikowana 25 kwietnia 1953 w Nature[1].

Spotykany niekiedy termin podwójna spirala jest nieprawidłowy, jako że spirala jest krzywą dwu-, a linia śrubowa zwana helisą krzywą trójwymiarową.

Podwójna helisa stanowi podstawowy element struktury przestrzennej cząsteczki DNA. Składa się z dwóch łańcuchów polinukleotydowych, które biegną w przeciwnych kierunkach i owijają się wokół wspólnej osi. Zasady azotowe nukleotydów znajdują się wewnątrz podwójnej helisy i są połączone wiązaniami wodorowymi w pary komplementarne. Fragmenty o strukturze podwójnej helisy znajdują się także w niektórych cząsteczkach RNA, np. tRNA.

Podwójna helisa to także tytuł polskiego tłumaczenia książki Jamesa Watsona The Double Helix.

Przypisy

  1. Watson J.D. and Crick F.H.C.. Molecular Structure of Nucleic Acids - A Structure for Deoxyribose Nucleic Acid. „Nature”. 171, s. 737-738, 1953. 

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]