Pogórze Karkonoskie
Pogórze Karkonoskie - region na północnym obrzeżu Karkonoszy, rozciągający się pomiędzy rzekami Łomnicą i Kamienną, stanowiący obszar pośredni pomiędzy Kotliną Jeleniogórską na północy a Karkonoskim Padołem Śródgórskim na południu. Granica północna jest bardzo wyraźna. Wzniesienia stromo opadają do Kotliny Leleniogórskiej. Granica południowa jest częściowo rozmyta.
Pogórze składa się z szeregu grzbietów i wzniesień o wysokości do 800 m, pooddzielanych przełomowymi dolinami potoków. Najwyższymi wzniesieniami są: Czoło (869 m n.p.m.), Grabowiec (784 m n.p.m.), Grzybowiec (750 m n.p.m.), Szerzawa (706 m n.p.m.).
W dolinach znajdują się zabudowania niektórych miejscowości karkonoskich i podkarkonoskich: Michałowic, Jagniątkowa, Sobieszowa, Zachełmia, Podgórzyna, Przesieki, Sosnówki.
Północna granica, z Kotliną Jeleniogórską, jest pochodzenia tektonicznego. Uskok został stwierdzony wierceniami geologicznymi oraz badaniami geomorfologicznymi. Wzdłuż płaszczyzny uskoku Karkonosze zostały wydźwignięte w stosunku do dna Kotliny Jeleniogórskiej. Stało się to w czasie orogenezy alpejskiej. Prawdopodobnie uskok ten jest czynny do dnia dzisiejszego[1].
Cały obszar Pogórza zbudowany jest z granitu karkonoskiego z podrzędnymi skałami żyłowymi - porfirami i lamprofirami. Zbocza wzniesień przykryte są częściowo zwietrzelinami, natomiat w dolinach występują osady rzeczne.
Przypisy
- ↑ Mierzejewski M. P.,: Nasunięcie i uskok przesuwczy na granicy między Kotliną Jeleniogórską a Pogórzem Karkonoskim, Przegląd Geologiczny, 1986, nr 10, s. 577-581
Bibliografia [edytuj]
- Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 3 Karkonosze, red. Marek Staffa, Wydawnictwo PTTK "Kraj", Warszawa – Kraków 1993, ISBN 83-7005-168-5
- Piotr Migoń, Jacek Potocki: Karkonosze polskie i czeskie, Wrocław 2002. ISBN 83-86645-65-2.
- Mapa turystyczna Karkonosze polskie i czeskie 1:25 000, Wydawnictwo "Plan", Jelenia Góra, ISBN 83-88049-26-7
