Pojazd użytkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Warszawski omnibus konny
Intermodalny nośnik sprzetu Unimog U 400
Holownik drogowy w Japonii

Pojazd użytkowy – rodzaj mechanicznego pojazdu kołowego, drogowego, zazwyczaj na kołach ogumionych, przeznaczonego do przewozu towarów, osób lub sprzętu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwowzorami pojazdów użytkowych były pojazdy napędzane siłą ludzkich mięśni i pojazdy zaprzęgowe. Bezpośrednimi poprzednikami współczesnych pojazdów użytkowych były: lokomobile i omnibusy.

Podział[edytuj | edytuj kod]

Ze względu na konstrukcję lub przeznaczenie do pojazdów użytkowych zalicza się:

Rodzaje pociągów drogowych testowanych w Holandii
Typowy australijski
pociąg drogowy
Tajwański znak zakazu ruchu zestawów drogowych

W niektórych wypadkach pojazdy użytkowe są łączone ze sobą w celu zrealizowania konkretnego zadania transportowego, w wyniku czego powstaje pojazd członowy (najczęściej autobus), zestaw drogowy lub pociąg drogowy. Europejski system modułowy zestawów drogowych ogranicza ich maksymalną długość w większości krajów do 18,75 m (16,5 m dla ciągników siodłowych z naczepami), podczas gdy w Szwecji i Finlandii dopuszczalna długość całkowita zestawu drogowego wynosi 25,25 m. W większości krajów Unii Europejskiej dopuszczalna masa całkowita zestawu drogowego nie może przekraczać 40 ton, podczas gdy w Szwecji i Finlandii wielkość ta może osiągać 60 ton. W niektórych krajach europejskich rozważana jest możliwość dopuszczenia do ruchu pociągów drogowych o tzw. długości "skandynawskiej", tj. 25,25 m.

Z przyczyn ekonomicznych lub ze względu na możliwości techniczne, zadania transportowe podobne do realizowanych przez pojazdy użytkowe wykonują coraz częściej pojazdy szynowe (tramwaje, metro, autobusy szynowe, drezyny itd.).

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]