Pokoślin baldaszkowaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pokoślin baldaszkowaty
Eriogonum umbellatum a1.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Podkrólestwo naczyniowe
Gromada okrytonasienne
Klasa Rosopsida
Rząd rdestowce
Rodzina rdestowate
Rodzaj pokoślin
Nazwa systematyczna
Eriogonum umbellatum Torr.
Ann. Lyceum Nat. Hist. New York 2:241. 1828
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Pokrój

Pokoślin baldaszkowaty (Eriogonum umbellatum Michx.) – gatunek rośliny należący do rodziny rdestowatych. Pochodzi z Ameryki Północnej i nie występuje naturalnie w Polsce, jest natomiast czasami uprawiany jako roślina ozdobna.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Roślina darniowa tworząca gęste kobierce o wysokości ok. 10 cm.
Łodyga
Pędy płonne są rozgałęzione, pokładające się i mają zdolność ukorzeniania się. Głąbiki kwiatowe są wzniesione, sztywne i osiągają wysokość do 30 cm.
Liście
Pojedyncze, eliptyczne, tworzą różyczki liściowe. Blaszka na górnej stronie jest ciemnozielona, na spodniej, popielata i kutnerowata.
Kwiaty
Zebrane w duże baldachy złożone na szczycie głąbików. U odmiany typowej pąki są różowawe, kwiaty białe, o 6 szeroko rozwartych płatkach. Istnieją kultywary o żółtych kwiatach.

Zastosowanie i uprawa[edytuj | edytuj kod]

Może być uprawiany jako roślina zadarniająca, na skarpach, a także na rabatach kwiatowych i w ogrodach skalnych. Jest mrozoodporny. Podczas bezśnieżnych zim przemarza górna warstwa pędów, ale roślina z łatwością odtwarza się na wiosnę z głębiej położonych różyczek liściowych. Należy jej wybierać stanowisko w bardziej suchym miejscu ogrodu. Rozmnaża się łatwo z ukorzenionych fragmentów łodyg. Najlepiej robić to na wiosnę.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Eugeniusz Radziul: Skalniaki. Warszawa: PWRiL, 2007. ISBN 978-83-09-01013-5.
  2. Przegląd skalniczek. [dostęp 2009-03-10].