Pokolenie Kolumbów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Pokolenie Kolumbów (również jako: pokolenie "czasu burz" i "apokalipsy spełnionej") – nazwa pokolenia młodych polskich poetów i literatów, urodzonych około roku 1920, dla których okres wchodzenia w dorosłość przypadł na lata II wojny światowej. To właśnie wojna była przeżyciem, które ukształtowało ich świadomość i tożsamość w największym stopniu.

Pokolenie to wzięło aktywny udział w ruchu oporu przeciwko okupantowi niemieckiemu oraz w powstaniu warszawskim. Nazwa pochodzi od tytułu książki Romana Bratnego Kolumbowie. Rocznik 20. Przedstawiciele owego pokolenia przesiąknięci byli katastrofizmem. Rzeczywistość wojenna nie pozwalała im cieszyć się młodością, szczęściem, miłością, czy też innymi wartościami, zamiast bierności wybrali nierówną walkę z okupantem.

Doświadczeniom tego pokolenia poświęcono wiele powieści, opowiadań, filmów, np. Popiół i diament (film), Pięć lat kacetu...

Charakterystyczne tematy i motywy:

  • kryzys wartości
  • upadek godności człowieka
  • poczucie katastrofy dziejowej
  • odnalezienie się człowieka w ówczesnym świecie pełnym okrucieństwa, śmierci i bezwzględności

Przedstawiciele pokolenia Kolumbów: