Pokrój kryształu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Pokrój kryształu – wygląd zewnętrzny kryształu uwzględniający wzajemne proporcje, wielkości i wykształcenia określonych jego ścian powstających w czasie jego wzrostu.

Wprawdzie każdy minerał krystalizuje tylko w jednym układzie, ale może wykazywać różne pokroje. Pokrój określa się nazwami oddającymi wygląd kryształu. W mineralogii jest to kształt pojedynczego kryształu minerału.

Kryształy narastają z różną szybkością w różnych kierunkach, dlatego też bryła kryształu nie musi być wielościanem geometrycznie regularnym. W kryształach tego samego minerału jedyną wielkością stałą są kąty dwuścienne między analogicznymi ścianami. Zasada ta została odkryta w 1669 r. przez Nicolasa Steno (zwanego też Nielsem Stensenem). Do pomiaru kątów na krysztale stosuje się goniometry.

Jeśli oznaczy się poszczególne wymiary jako a, b i c, można wyróżnić następujące pokroje:

  • izometryczny – a≈b≈c, identyczne lub zbliżone wymiary w trzech kierunkach,
  • tabliczkowy – a≠b≠c, różne wymiary w trzech kierunkach:
    • listewkowy – wymiary różne w trzech kierunkach, przy czym jeden wymiar wyraźnie przeważa nad pozostałymi;
  • płytkowy – a≈b>c – podobne wymiary w dwóch kierunkach, zaś w trzecim jest wyraźnie mniejszy; pokrój płytkowy dzieli się dalej na:
    • blaszkowy,
    • łuseczkowy;
  • wydłużony – a≈b<c, jeden z wymiarów większy od pozostałych, które z kolei dzieli się na:
    • słupkowy – podobne wymiary w dwóch kierunkach, w trzecim zaś wymiar wyraźnie większy od dwóch poprzednich,
    • pozostałe – gdy trzeci wymiar bardzo znacznie przeważa nad pozostałymi:
      • pręcikowy,
      • igiełkowy,
      • włóknisty;
  • pokroje o nazwach geometrycznych.

Przykładowe pokroje kryształów[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]