Pole widzenia
Pole widzenia – obszar widziany przez nieporuszające się oko. Pojęcie używane w okulistyce[potrzebne źródło] i zoologii[1].
Badanie pola widzenia jest istotne m.in. w diagnostyce jaskry. Do badania pola widzenia używany jest polomierz (perymetr). Polomierze dzielimy na statyczne i kinetyczne.
[edytuj] Metody badań
Badanie pola widzenia przeprowadza się stosując dwie metody:
- perymetria – rzutowanie siatkówki na wewnętrzną powierzchnię kulistą
- kampimetria – rzutowanie siatkówki na powierzchnię płaską.
[edytuj] Zoologia
Przy opisie pola widzenia podaje się wartość dla widzenia obuocznego i jednoocznego. Zakresy te zależą bezpośrednio od umiejscowienia oczu (z boku lub z przodu głowy), kształtu gałki ocznej oraz są związane z trybem życia zwierzęcia.
- Kot - drapieżnik - szerokie obuoczne i wąskie jednooczne
- Królik - roślinożerca - wąskie obuoczne (również z tyłu) i szerokie jednooczne[1]
Szerokie pole widzenia umożliwia obserwacje otoczenia natomiast stereoskopowe widzenie pozwala na ocenę odległości. Pole widzenia jest charakterystyczne dla poszczególnych zwierząt. Przykłady pokazuje tabela[2]:
| organizm | pole widzenia | ||
|---|---|---|---|
| ogółem | stereoskopowe | ostre | |
| kaczka, królik | 360° | brak danych | brak danych |
| jastrzębie | 300° | 60-70° | brak danych |
| ssaki, ryby | 300-320° | 15-25° | brak danych |
| koń[3] | 2*146(widzenie jednooczne)+65(maksymalne dwuoczne)=357°=360-3(obszar ślepy za głową); | 55-65° | brak danych |
| kot[3] | 2*30+140=200° | 140° | brak danych |
| pies[3] | 2*90+60=240°=360-120 | 30 do 60° | brak danych |
| człowiek | 240° lub 180°[3] | 100° lub 140°[3] | <15° |
U części zwierząt występują obszary ślepe. Na przykład u konia znajduą się one za głową; tuż nad czołem; pod nosem[3].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Tadeusz Krzymowski, Jadwiga Przała: Fizjologia zwierząt : podręcznik dla studentów wydziałów medycyny weterynaryjnej, wydziałów biologii i hodowli zwierząt akademii rolniczych i uniwersytetów : praca zbiorowa. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 2005, s. 114-115. ISBN 83-09-01792-8.
- ↑ praca zbiorowa: Tablice biologiczne. Warszawa: Wydawnictwo Adamantan, 2003, s. 175. ISBN 83-7350-029-4.
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 David J. Maggs; Paul E. Miller; Ron Ofri: Okulistyka weterynaryjna Slattera. Wrocław: Elsevier Urban & Partner, 2009, s. 3-4. ISBN 978-83-7609-144-0.
