Pole widzenia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pole widzenia – obszar widziany przez nieporuszające się oko. Pojęcie używane w okulistyce i zoologii[1].

Badanie pola widzenia jest istotne m.in. w diagnostyce jaskry. Do badania pola widzenia używany jest polomierz (perymetr). Polomierze dzielimy na statyczne i kinetyczne.

Metody badań[edytuj | edytuj kod]

Badanie pola widzenia przeprowadza się stosując dwie metody:

  • perymetria – rzutowanie siatkówki na wewnętrzną powierzchnię kulistą
  • kampimetria – rzutowanie siatkówki na powierzchnię płaską.

Zoologia[edytuj | edytuj kod]

Pola widzenia gołębia i sowy

Przy opisie pola widzenia podaje się wartość dla widzenia obuocznego i jednoocznego. Zakresy te zależą bezpośrednio od umiejscowienia oczu (z boku lub z przodu głowy), kształtu gałki ocznej oraz są związane z trybem życia zwierzęcia.

  • Kot – drapieżnik – szerokie obuoczne i wąskie jednooczne
  • Królik – roślinożerca – wąskie obuoczne (również z tyłu) i szerokie jednooczne[1]

Szerokie pole widzenia umożliwia obserwacje otoczenia natomiast stereoskopowe widzenie pozwala na ocenę odległości. Pole widzenia jest charakterystyczne dla poszczególnych zwierząt. Przykłady pokazuje tabela[2]:

organizm pole widzenia
ogółem stereoskopowe ostre
kaczka, królik 360° brak danych brak danych
jastrzębie 300° 60–70° brak danych
ssaki, ryby 300–320° 15–25° brak danych
koń[3] 2*146 (widzenie jednooczne)+65 (maksymalne dwuoczne)=357°=360−3 (obszar ślepy za głową) 55–65° brak danych
kot[3] 2*30+140=200° 140° brak danych
pies[3] 2*90+60=240°=360–120 30 do 60° brak danych
człowiek 240° lub 180°[3] 100° lub 140°[3] <15°

U części zwierząt występują obszary ślepe. Na przykład u konia znajdują się one za głową; tuż nad czołem; pod nosem[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Tadeusz Krzymowski, Jadwiga Przała: Fizjologia zwierząt : podręcznik dla studentów wydziałów medycyny weterynaryjnej, wydziałów biologii i hodowli zwierząt akademii rolniczych i uniwersytetów : praca zbiorowa. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 2005, s. 114-115. ISBN 83-09-01792-8.
  2. praca zbiorowa: Tablice biologiczne. Warszawa: Wydawnictwo Adamantan, 2003, s. 175. ISBN 83-7350-029-4.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 David J. Maggs; Paul E. Miller; Ron Ofri: Okulistyka weterynaryjna Slattera. Wrocław: Elsevier Urban & Partner, 2009, s. 3–4. ISBN 978-83-7609-144-0.