Polecenie zapłaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Polecenie zapłaty – bezgotówkowa forma rozliczeń bankowych. Polecenie zapłaty jest polskim odpowiednikiem zachodniego direct-debit. Realizuje je Krajowa Izba Rozliczeniowa w systemie ELIXIR.

Podstawą prawną polecenia zapłaty jest ustawa o usługach płatniczych, ustawa prawo bankowe oraz porozumienie międzybankowe w sprawie stosowania polecenia zapłaty z dnia 1 czerwca 1998 r.

Przeprowadzanie rozliczeń w tej formie wymaga, aby zarówno płatnik, jak i odbiorca posiadali rachunki w bankach, które zawarły porozumienie o stosowaniu polecenia zapłaty, a płatnik wyraził zgodę na obciążanie jego rachunku w tej formie. Zgodę tę może w każdym czasie wycofać. W przeciwieństwie do polecenia przelewu stroną inicjującą jest odbiorca. Uznanie rachunku odbiorcy następuje po uzyskaniu środków przez jego bank od banku płatnika, wystarczających do pokrycia dyspozycji.

Ograniczenia wynikające z uregulowań prawnych:

  • rozliczane mogą być jedynie płatności w złotych polskich,
  • płatnik może odwołać zrealizowaną transakcję polecenia zapłaty:
    • 8 tygodni – osoby fizyczne,
    • 5 dni roboczych – w przypadku pozostałych podmiotów,
    • w standardzie SEPA nie występuje limit czasowy
  • płatnik może czasowo zablokować (a w późniejszym czasie przywrócić) realizację poleceń zapłaty dla określonego odbiorcy bez wycofywania zgody.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]