Poleski Park Narodowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Poleski Park Narodowy
rezerwat biosfery UNESCO
POL Poleski Park Narodowy LOGO.svg
Logo parku
Położenie pow. włodawski

woj. lubelskie

Data utworzenia 1 maja 1990
Powierzchnia
- leśna
- uprawna
- wodna
97,64 km²
47,8 km²
23,73 km²
4,77 km²
Pow. ochrony
- ścisłej
- częściowej
- krajobrazu

1,16 km²
81,98 km²
14,48 km²
otuliny 136,24 km²
Długość szlaków turystycznych 78 km
Odwiedzających rocznie 9 tys.
Siedziba ul. Lubelska 3a
22-234Urszulin
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Poleski Park Narodowy
Poleski Park Narodowy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Poleski Park Narodowy
Poleski Park Narodowy
Ziemia 51°27′19″N 23°10′24″E/51,455278 23,173333Na mapach: 51°27′19″N 23°10′24″E/51,455278 23,173333
Strona internetowa parku
Portal Portal Ochrona środowiska
Ośrodek Dydaktyczno-Administracyjny w Urszulinie – siedziba dyrekcji
Jezioro Łukie
Torfowisko w pobliżu Jeziora Moszne

Poleski Park Narodowypark narodowy położony w województwie lubelskim, w polskiej części Polesia, utworzony 1 maja 1990 r. Obejmuje liczne bagna, torfowiska i jeziora krasowe oraz naturalne kompleksy leśne z bogactwem flory i fauny, znajdujące się na Równinie Łęczyńsko-Włodawskiej. Powierzchnia parku wynosi 9764,3071 ha, zaś jego otuliny 13624,25 ha[1].

Park wchodzi w skład Rezerwatu Biosfery „Polesie Zachodnie”[2], który od 2012 roku stał się rezerwatem transgranicznym[3][4], po połączeniu z Rezerwatem Biosfery „Polesie Nadbużańskie” i Szackim Rezerwatem Biosfery[5]. Jest także chroniony przez konwencję ramsarską jako ważny obszar podmokły.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Park położony jest w zachodniej części Polesia, w obrębie Równiny Łęczyńsko-Włodawskiej. Obszar parku jest równinny, silnie podmokły, na którym procesy formowania się dolin rzecznych jeszcze prawie się nie zaznaczyły. Jego powierzchnia jest płaska, z dużą ilością jezior, stawów, bagien i torfowisk. Prawie cały teren parku zajmują równiny torfowe. Jedynie w części środkowej, w okolicy Woli Wereszczyńskiej, wznosi się niewysoki, płaski garb wapienny. W południowej części widoczny jest niewielki garb kredowego podłoża, oddzielający centralną część obszaru chronionego od baseny Jezior Uściwierskich. Z kolei na północy tereny te ogranicza ciąg moren z okresu zlodowacenia środkowopolskiego[6]. Na terenie parku można podziwiać namiastkę tundry lub lasotundry, wysuniętą najdalej na południowy zachód w Europie[7]. Zachowane w tym rejonie ekosystemy bagienne to obszary, które rozwijały się bez ingerencji człowieka od czasów ustąpienia ostatniego zlodowacenia[8].

Historia Parku[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy pomysł utworzenia parku narodowego na Polesiu został wysunięty w 1933 roku przez polskiego botanika, profesora Władysława Szafera. Postulował on utworzenie parku na terenie polskiej części Polesia. Kolejna koncepcja utworzenia takiego parku powstała w roku 1954 i należała do prof. Tadeusza Wilgata.

Idea utworzenia parku w regionie, w którym znajduje się obecnie, została po raz pierwszy wysunięta przez profesora Dominika Fijałkowskiego. Był to wówczas pierwszy w kraju projekt parku narodowego, który zakładał ochronę terenów wodno-torfowiskowych. Według tego projektu, nowy park o nazwie Wytycki Park Narodowy miał zajmować około 30 km².

Koncepcja, według której miał powstać park, ciągle ulegała zmianom. Na Polesiu przeprowadzano wówczas liczne prace melioracyjne powiązane z budową kanału Wieprz-Krzna. W latach 70, na Pojezierzu Łęczyńsko-Włodawskim rozpoczęto wydobycie węgla kamiennego w ramach LZW. Działacze ruchów ochrony przyrody czynili starania by ocalić chociaż najcenniejsze obiekty przyrodnicze. Nie udało się uchronić przed melioracją, osuszeniem i zamienieniem na użytki zielone rozległego kompleksu Krowiego Bagna, jednakże z inicjatywy prof. Fijałkowskiego udało się doprowadzić do powstania na terenie dzisiejszego parku czterech rezerwatów przyrody, o łącznej powierzchni 1784,98 ha: w 1966 r. rezerwatu Durne Bagno (213,2 ha), w 1974 r. rezerwatu Jezioro Moszne (205,12 ha), w 1978 r. rezerwatu Jezioro Długie (694,93 ha) i w 1982 r. rezerwatu Torfowisko Orłowskie (671,73 ha).

W 1987 roku do Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych trafił wniosek w sprawie utworzenia parku. Sprzyjająca sytuacja jaka powstała po rozmowach Okrągłego Stołu doprowadziła do tego, że na mocy Rozporządzenia Rady Ministrów 1 maja 1990 r., na powierzchni 4813,35 ha utworzony został Poleski Park Narodowy.

W 1991 roku do Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa został skierowany projekt powiększenia parku. Zakładał powiększenie obszaru zlewni Piwonii i Włodawki wchodzących w obręb parku. Pierwotnie park zajmował tylko część ich zlewni, co uniemożliwiało kontrolę stanu stosunków wodnych na terenie parku, a tym samym zagrażało zachowaniu jego walorów przyrodniczych jako parku o charakterze wodno-torfowiskowym. W projekcie wzięto pod uwagę także powstanie w roku 1991 rezerwatu torfowiskowego Bagno Bubnów o powierzchni 1600 ha. 1 lutego 1994 roku obszar parku został powiększony do 9647,73 ha, otrzymał także strefę ochronną o powierzchni 13624,25 ha.

Flora[edytuj | edytuj kod]

Roślinność parku jest bardzo bogata. Obfituje w rośliny typowe dla terenów podmokłych i bagiennych. Na terenie parku występuje około tysiąca gatunków roślin naczyniowych, z czego 170 to gatunki rzadkie, 81 podlega ochronie gatunkowej, a kolejnych 15 znajduje się w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin.

Większość gatunków roślin to przedstawiciele flory północnej, wśród których często występują relikty epoki lodowcowej, na przykład brzoza niska, wierzba lapońska czy wierzba borówkolistna. Innymi roślinami północnymi są turzyca bagienna i strunowa, gnidosz królewski oraz rosiczka długolistna. Rzadkie gatunki charakterystyczne dla roślinności atlantyckiej występujące w parku to między innymi wywłócznik skrętoległy i wąkrota zwyczajna[9].

Na obszarze parku wyróżniono 208 różnych zespołów roślinnych, z których 30 prezentuje zespoły leśne i zaroślowe, a pozostałe 178 to formacje nieleśne[10]. Najbardziej charakterystycznymi dla parku zbiorowiskami roślinnymi są torfowiska: niskie, przejściowe i wysokie. Lasy to głównie brzeziny bagienne, ubogie bory sosnowe oraz olsy.[7]

Fauna[edytuj | edytuj kod]

Fauna Poleskiego Parku Narodowego obejmuje wiele rzadkich gatunków zwierząt. Liczy ona razem około 290 gatunków. Jej różnorodność wynika z ilości i różnorodności siedlisk występujących w parku. Wiele zwierząt należy do gatunków chronionych[11].

Bezkręgowce występujące w parku zostały jak dotąd słabo poznane, jednak wśród znanych gatunków można wymienić pijawkę lekarską, ćmę (motyla nocnego) z rodziny zawisakowatych - postojaka wiesiołkowca, mieniaka tęczowca oraz strużnika. Do cennych motyli w skali Europy tzw"naturowych" należą: przeplatka aurinia[12] i modraszek telejus[13]. Unikatami są trzy gatunki mrówek stanowiące relikt polodowcowy[9]. Na łąkach parku można spotkać dużą populację tygrzyka paskowanego, zaś na torfowiskach populację bagnika przybrzeżnego[14].

W wodach parku występuje dwadzieścia jeden gatunków ryb. Cztery z nich: strzebla błotna, różanka, piskorz oraz koza, objęte są ochroną gatunkową[15].

Na terenie parku występuje trzynaście gatunków płazów. Szczególnie licznie występują tu żaby brunatne oraz żaby zielone. Jednymi ze szczególnie rzadkich gatunków płazów są ropucha paskówka oraz grzebiuszka ziemna. Z traszek obecne są traszka zwyczajna oraz grzebieniasta. W parku występuje także siedem gatunków gadów, w tym także żółw błotny, gatunek reliktowy i jeden z najbardziej zagrożonych gatunków gadów w Polsce. Wśród węży można spotkać żmiję zygzakowatą (głównie w ubarwieniu brunatnym, ze słabo zaznaczona tzw. wstęgą Kainową[16]), gniewosza plamistego oraz zaskrońca zwyczajnego. Jaszczurki reprezentuje zwinka, żyworódka i padalec[17].

Obszar Poleskiego Parku Narodowego to jeden z najbogatszych w ptactwo obszarów w kraju. W parku stwierdzono występowanie około dwustu gatunków ptaków, z których około sto pięćdziesiąt to gatunki lęgowe. Wiele z nich to gatunki tak rzadkie jak czapla biała czy czapla nadobna. Licznie występuje także bąk osiągając największe zagęszczenie w kraju. Błotniaki łąkowe wykorzystują dużą ilość łąk. Inne rzadkie ptaki gniazdujące to na przykład derkacz, dubelt czy kaczka podgorzałka. Gnieździ się tu także bielik. Ptakiem będącym w herbie parku jest żuraw. Liczne są tu także sowy wraz z największą z nich – puchaczem. Ptakiem zagrożonym wyginięciem a występującym w parku jest wodniczka, która tworzy tu trzecią co do wielkości populację w kraju. W wyniku programu introdukcji, w parku występuje dosyć liczna populacja cietrzewi[18].

Na obszarze parku stwierdzono obecność 48 gatunków ssaków. Najliczniejszą grupę stanowią gryzonie, których jest osiemnaście gatunków. Z nich warty wymienienia jest bóbr, którego sprowadzono na ten teren w 1992 r. Spośród mniejszych gatunków występują tu nornica ruda, nornik północny, bury i zwyczajny. Nad wodami można znaleźć rzadsze w kraju gatunki: piżmaka i karczownika ziemnowodnego. Z ssaków owadożernych występuje na przykład jeż wschodni, kret czy liczne ryjówki. W bagiennych lasach można spotkać rzęsorka rzeczka.Ssaki drapieżne reprezentuje łasica, gronostaj, tchórz, kuna domowa i leśna, a w wodach wydra. Kopytne najliczniej reprezentuje sarna, której populacja na terenie parku wynosi około osiemset osobników. Występują tu także jelenie, łosie oraz dziki.[19]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. PPN: Poleski Park Narodowy - Dane ogólne o Parku (pol.). [dostęp 2010-02-13].
  2. UNESCO: UNESCO - MAB Biosphere Reserves Directory (ang.). [dostęp 2010-02-13].
  3. 20 new Biosphere Reserves added to UNESCO’s Man and the Biosphere (MAB) Programme (ang.). UNESCO, 2012-07-11. [dostęp 2012-10-05].
  4. Powstał Transgraniczny Rezerwat Biosfery "Polesie Zachodnie" na terenie trzech sąsiadujących ze sobą państw Polski, Ukrainy i Białorusi (pol.). Poleski Park Narodowy, 2012-09-13. [dostęp 2012-10-05].
  5. Trójstronny transgraniczny Rezerwat Biosfery na Polesiu oficjalnie proklamowany (pol.). Klub Przyrodników. [dostęp 2012-10-05].
  6. Chmielewski Tadeusz Jan: Poleski Park Narodowy, w: "Przyroda Polska" nr 10 (406), październik 1990, s. 10-11.
  7. 7,0 7,1 Paweł Jaworski: POLESKI Park Narodowy, Polska (pol.). [dostęp 2010-02-13].
  8. AWWPP: Poleski Park Narodowy. [dostęp 2010-02-13].
  9. 9,0 9,1 LOP: Liga Ochrony Przyrody - Ochrona prawna - Parki Narodowe Polski - Poleski Park Narodowy. [dostęp 2010-02-13].
  10. PPN: Poleski Park Narodowy - Flora. pl. [dostęp 2010-02-13].
  11. PPN: Poleski Park Narodowy - Fauna (pol.). [dostęp 2010-02-13].
  12. Krzysztof Pałka: Krajowy plan zarządzania gatunkiem przeplatka aurinia (Euphydryas aurinia). Opracowanie planów renaturalizacji siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków na obszarach Natura 2000 oraz planów zarządzania dla wybranych gatunków objętych Dyrektywą Ptasią i Dyrektywą Siedliskową. MŚ, Transilition Facility 2004, 2007.
  13. Jarosław Buszko: Maculinea teleius (Bergsträsser, 1779) Modraszek telejus w: Adamski P. Bartel R., Bereszyński A. Kepel A., Witkowski Z. (red.) Gatunki zwierząt (z wyjątkiem ptaków). Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 - podręcznik metodyczny. Tom 6. Ministerstwo Środowiska, 2004, s. 59-60. ISBN 83-86564-43-1.
  14. PPN: Poleski Park Narodowy - Bezkręgowce (pol.). [dostęp 2010-02-13].
  15. PPN: Poleski Park Narodowy - Ryby (pol.). [dostęp 2010-02-13].
  16. Śledź Sławomir: Żmije w Poleskim Parku Narodowym, w: "Parki Narodowe" nr 4/2000, s. 27
  17. PPN: Poleski Park Narodowy - Płazy i Gady (pol.). [dostęp 2010-02-13].
  18. PPN: Poleski Park Narodowy - Ptaki (pol.). [dostęp 2010-02-13].
  19. PPN: Poleski Park Narodowy - Ssaki (pol.). [dostęp 2010-02-13].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons