Poli(tereftalan butylenu)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Politereftalan butylenu
Politereftalan butylenu
Ogólne informacje
Monomery kwas tereftalowy i glikol butylenowy
Struktura meru -[-C(O)-C6H4-C(O)O-(CH2)4-O-]-
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Poli(tereftalan butylenu) (PBT) – polimer z grupy poliestrów, otrzymywany na drodze polikondensacji z tereftalanu dimetylowego i glikolu butylenowego; podstawa jednego z termoplastycznych tworzyw sztucznych.

Na rynek został wprowadzony po raz pierwszy przez firmę Ticona pod nazwą Celanex.

Stosowany jest w przemyśle elektronicznym jako warstwa izolacyjna. Dzięki temu, że jest wysoce krystaliczny i po wtrysku do formy kurczy się w bardzo małym stopniu, jest stosowany do produkcji precyzyjnych kształtek, stosowanych w np: przełącznikach elektrycznych. Można go stosować w temperaturze do 150 °C. Produkuje się z niego również precyzyjne elementy aparatury medycznej i w mieszaninie z pleksiglasem elementy samochodów i sprzętu AGD.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]