Poli(tlenek etylenu)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Poli(tlenek etylenu)
Poli(tlenek etylenu)
Ogólne informacje
Monomery HO-CH2-CH2-OH
Struktura meru -[-CH2-CH2-O-]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Poli(tlenek etylenu) (z ang. Polyethylene glycol, PEG lub Polyethylene oxide, PEO) – polimer z grupy polieterów, o ogólnym wzorze H-O-[-CH2-CH2-O-]n-H gdzie n wynosi od 4 do 120. W zależności od masy cząsteczkowej mogą być cieczami lub ciałami stałymi. Największe zastosowanie znajdują gęste ciecze o masie cząsteczkowej od 200 do 600.

Makrogole są higroskopijne, najczęściej bezbarwne. Mieszają się z wodą w każdym stosunku, rozpuszczają się również w etanolu 95%, glicerolu, chloroformie, acetonie, innych glikolach.

Stosowane są jako rozpuszczalniki, emulgatory i środki zwiększające lepkość ciekłych kosmetyków i leków[1], a także pod nazwą „poliol”, jako jeden z substratów do produkcji poliuretanów. Mogą być również stosowane jako środek konserwujący, rozpuszczalny w wodzie produkt woskowy, który powoli wnika w głąb drewna, wypierając wodę. W ten sposób zapobiega się kurczeniu i pękaniu drewna. Powszechnie stosowany do konserwacji zabytków drewnianych, wydobytych z mokrych stanowisk archeologicznych. Glikole polietylenowe są stosowane również jako katalizatory w reakcjach dwufazowych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Stanisław Janicki, Adolf Fiebig, Małgorzata Sznitowska, Teresa Achmatowicz: Farmacja stosowana : podręcznik dla studentów farmacji. Warszawa: Wydaw. Lekarskie PZWL, 2003. ISBN 83-200-2847-7.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Polymer Handbook, ed: J. Brandrup, E. H. Immergut, E. A. Grulke, Willey VCH, 2003, ISBN 978-0-471-47936-9
  • Stanisław Janicki, Adolf Fiebig, Małgorzata Sznitowska, Teresa Achmatowicz: Farmacja stosowana : podręcznik dla studentów farmacji. Warszawa: Wydaw. Lekarskie PZWL, 2003. ISBN 83-200-2847-7.