Policy mix

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Policy mix – kombinacja nastawienia polityki pieniężnej i polityki fiskalnej występującej w danym okresie. Stanowi miarę monetarnego i fiskalnego zacieśnienia (luzowania). Zazwyczaj przedstawiany w układzie współrzędnych, gdzie na osi poziomej uwidocznione jest nastawienie monetarne (monetary loosening, monetary tightening) mierzone zmianami w rzeczywistych krótkoterminowych stopach procentowych. Oś pionowa reprezentuje nastawienie fiskalne (fiscal loosening, fiscal tightening) wyrażone zmianami w saldzie pierwotnym ze względu na fazę cyklu koniunkturalnego CAPB (cyclically-adjusted budget balances). Punkty odpowiadające prowadzonej polityce monetarno-fiskalnej w określonych latach po chronologicznym połączeniu wykreślają ścieżkę w czasie policy mix. Taka konstrukcja wykresu prowadzi do powstania czterech głównych obszarów odpowiadających ćwiartkom układu współrzędnych o różnych kombinacjach polityki monetarnej i fiskalnej, przy czym za opcję najbardziej pożądaną w długim okresie uważa się skupienie punktów (odpowiadających nastawieniu w kolejnych latach) możliwie blisko początku układu współrzędnych.

Charakterystyka mierzenia policy mix[edytuj | edytuj kod]

Mierzenie nastawienia polityki fiskalnej i nastawienia polityki monetarnej (pieniężnej) i ostatecznie kształtowania się policy mix nie jest sprawą łatwą. Nie ma też wśród ekonomistów ustalonych jednolitych miar. Stosuje się różne rozwiązania, często odwołujących się do parametrów ekonomicznych, które wymagają przeprowadzenia skomplikowanych wyliczeń (szacunków), np. potencjalna produkcja. Można spotkać się z wykorzystywaniem następujących indeksów: FCI (ang. fiscal condition index) i MCI (ang. monetary condition index)[1]. Proponuje się też wykorzystywać dla mierzenia nastawienia polityki pieniężnej – zmienności PKB, podaży pieniądza (według M3) i inflacji. Dla mierzenia nastawienia polityki fiskalnej – zmienności salda sektora finansów publicznych lub salda strukturalnego tego sektora. Generalnie zdecydowanie odrzuca się wykorzystanie do mierzenie nastawienia polityki fiskalnej takich zmiennych jak saldo budżetu państwa czy saldo pierwotne, jako niewłaściwe[2]. Wybór miar to jedno, kolejnym zagadnieniem jest przyjęcie zakresu ich zmienności określających nastawienie stosownej polityki i jej zakres stopniowalności, np. od łagodnie ekspansywnej (restrykcyjnej), przez ekspansywną (restrykcyjną) do bardzo ekspansywnej (restrykcyjnej), co też nie jest wystandaryzowane.

Przypisy

  1. A. Kot. Metody kwantyfikacji restrykcyjności monetarnej, fiskalnej i policy mix w krajach akcesyjnych. „Bank i Kredyt”. 6, 2003. 
  2. Grzegorz Gołębiowski: Znaczenie polityki finansowej i czynników społeczno-kulturowych dla rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw. Warszawa: Oficyna Wydawnicza SGH, Monografie i Opracowania nr 565, 2010, s. 113-128. ISSN 0867-7727.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mishkin F.: The Economics of Money, Banking, and Financial Markets. 7th ed. Boston: Addison-Wesley, 2004
  • Samojlik B.: Podstawy finansów. Warszawa, 2006