Polifoniczność

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy literatury. Zobacz też: polifoniczność w muzyce.

Polifoniczność – w literaturze utwór "wielogłosowy", w którym każda postać lub idea jest samodzielna i równouprawniona. Źródłem nazwy utwór polifoniczny jest muzyka. Przykłady powieści polifonicznych "Zbrodnia i kara" F. Dostojewski, "Na wysokiej połoninie" S. Vincenz, "Wojna końca świata" Mario Vargasa Llosy. Wśród pisarzy współczesnych polifoniczną literaturę tworzy m.in. Michael Cunningham.