Poliizocyjanurat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Poliizocyjanurat (PIR) – materiał izolacyjny, udoskonalona wersja poliuretanu (PUR). Produkowany w postaci twardych płyt piankowych, wykorzystywanych do termoizolacji budynków.

PIR charakteryzuje się dużo lepszymi właściwościami fizykochemicznymi niż PUR.

  • płyty PIR są stosunkowo dobrze odporne termicznie (krótkotrwale do +200 °C, długotrwale od −50 °C do +110 °C).
  • niepalność
  • wysoka termoizolacyjność ok. λ = 0,022 (W/m·K)[1]

W porównaniu do innych stosowanych w budownictwie materiałów termoizolacyjnych, pianki na bazie poliizocyjanuratu prezentują korzystne właściwości izolacyjne.

Wełna mineralna o współczynniku przewodności cieplnej wynoszącym od λ = 0,034 do λ = 0,050 W/(m·K)[2] jest gorszym termoizolatorem od styropianu (przewodność cieplna od λ = 0,032 W/(m·K) do λ = 0,038 W/(m·K))[3][4], a styropian gorzej izoluje od sztywnych pianek na bazie poliizocyjanuratu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy