Polikarp ze Smyrny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Polikarp
Burghers michael saintpolycarp.jpg
Data urodzenia ok. 6982
Data śmierci 155169
Wspomnienie 23 lutego[a]

8 marca[b]

Atrybuty paliusz z krzyżami, książka lub List do Filipian
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Polikarp ze Smyrny (ur. ok. 69-82, zm. 22 lutego 156) – biskup Smyrny (obecnie Izmir w Turcji), święty katolicki i prawosławny (jako męczennik; cs. Swiaszczennomuczenik Polikarp, jepiskop Smirnskij), zaliczany do Ojców Apostolskich.

Żywot świętego[edytuj | edytuj kod]

Według tradycji znał osobiście kilku apostołów i miał być ukochanym uczniem apostoła Jana Teologa (Ewangelisty). Przez niego został też mianowany biskupem Smyrny.

Za panowania papieża Aniceta (155165) Polikarp przybył do Rzymu w sprawie ustalenia jednolitej daty świętowania Wielkiejnocy. Choć nie doszli do wspólnego rozwiązania, „rozeszli się w pokoju”.

Polikarp był autorem wielu listów, z których zachował się jeden, skierowany do wspólnoty chrześcijańskiej w Filippi. Pozostawione przez Polikarpa informacje odnoszące się do Ignacego Antiocheńskiego i napisanych przez niego listów mają dużą wartość historyczną. Uczniem Polikarpa był jeden z płodniejszych teologów II w., Ireneusz z Lyonu (140–202).

Polikarp zginął jako ok. stuletni starzec w czasie prześladowań chrześcijan za cesarza Marka Aureliusza (121180). Sędzia skazał go na spalenie na stosie. Współczesny opis męczeństwa podaje, że płomienie utworzyły jakby pokój lub jakby żagiel wypełniony wiatrem, który ze wszystkich stron otoczył ciało Polikarpa:

Quote-alpha.png
Ciało pośrodku nie wyglądało jak palące się zwłoki, lecz raczej jak wypiekany chleb, lub jak złoto lub srebro oczyszczane w piecu. Poczuliśmy też piękny zapach, jakby kadzidła lub jakiejś innej drogocennej wonności. (List Kościoła Smyrny o męczeństwie św. Polikarpa, 15,3)

Ostatecznie, nie mogąc doczekać się spłonięcia Polikarpa, jeden z wykonujących wyrok podbiegł i przeszył starca mieczem, kończąc w ten sposób jego życie doczesne[1].

Akta jego męczeństwa podają, że stało się to 22 lutego 156 r., choć podaje się także rok 155 i 167.

Po męczeńskiej śmierci św. Polikarpa, w Smyrnie sporządzono obszerny opis jego męczeństwa dla wspólnot w Pizydii. Zachował się pełny tekst tego listu. Jest to pierwszy autentyczny opis męczeństwa od czasów śmierci św. arcydiakona Stefana, opisanej w Dziejach Apostolskich 6,8-15 oraz 7, 54-60.

Starożytna agora w Smyrnie

Tak o świętym wspomina Martyrologium rzymskie:

Quote-alpha.png
Dnia 26 stycznia, w Smyrnie dzień śmierci św. Polikarpa. Był on uczniem św. Jana, Apostoła i przez niego wyświęcony na Biskupa tego miasta. Był także zwierzchnikiem całej prowincji kościelnej Małej Azji. Za czasów Marka Antoniusza i Lucjusza Aureliusza Kommodusa, był na rozkaz prokonsula wrzucony do ognia, gdy w amfiteatrze cały naród żądał jego śmierci. Ponieważ jednak płomienie mu nie zaszkodziły, więc go ścięto mieczem. Razem z nim tę samą śmierć męczeńską poniosło dwunastu mieszkańców Filadelfii.

Polikarp był ważną postacią Kościoła w zachodniej Azji Mniejszej. Potomni nazwali go nawet „wodzem całej Azji Mniejszej”. Swojemu kościołowi w Smyrnie przewodził około sześćdziesięciu lat.

W liturgii[edytuj | edytuj kod]

Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 23 lutego (dawniej 26 lutego), natomiast cerkiew prawosławna wspomina męczennika 23 lutego/8(7*) marca[c], tj. 8 marca według kalendarza gregoriańskiego.

Ikonografia[edytuj | edytuj kod]

W ikonografii święty przedstawiany jest zazwyczaj jako mężczyzna z krótką, siwą brodą w liturgicznych szatach biskupich, często ozdobionych dużymi krzyżami. Prawą ręką błogosławi, w lewej trzyma Ewangelię. Niekiedy ma na sobie szaty męczennika i krzyż w dłoni.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

Przypisy

  1. Żywot świętego Polikarpa, biskupa i Męczennika. W: Żywoty Świętych Pańskich na wszystkie dni roku. [on-line]. Katowice-Mikołów: 1937 r.. [dostęp 2011-09-26].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]