Polimyksyny
Polimyksyny – antybiotyki należące do grupy antybiotyków peptydowych, po raz pierwszy zostały wyizolowane w procesie fermentacji Bacillus polymyxa w 1947 roku[1].
Spis treści |
Budowa [edytuj]
Cząsteczki polimyksyny składają się z części peptydowej i reszty kwasu tłuszczowego. Zawierają zatem ugrupowania zarówno hydrofobowe jak i hydrofilowe – są amfifilowe. W zależności od sekwencji aminokwasów w części peptydowej wyróżniamy polimyksyny A, B, C, D i E. W lecznictwie stosuje sie tylko mieszaninę siarczanów polimyksyny B i E (kolistyna).
Mechanizm działania [edytuj]
Ze względu na budowę amfifilową, polimyksyny mogą łatwo przenikać do komórek bakteryjnych i integrować się z fosfolipidami w błonie komórkowej, co zaburza jej strukturę. Polimyksyny działają więc jak związki powierzchniowo czynne (detergenty), co prowadzi do zwiększenia przepuszczalności bakteryjnej błony komórkowej i w konsekwencji do zniszczenia komórki.
Zastosowanie [edytuj]
Polimyksyny działają tylko na bakterie Gram-ujemne.
Bakterie bardzo rzadko wykształcają oporność na działanie polimyksyn co jest dużą zaletą tych antybiotyków, a polega ona głównie na zmniejszeniu przepuszczalności przez ścianę komórkową bakterii. W Polsce odnotowano już pierwsze szczepy oporne wśród Acinetobacter baumannii[1].
