Politonalność

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Politonalność – technika kompozytorska polegająca na stosowaniu kilku tonacji w różnych partiach solowych bądź akompaniamencie w jednakowym czasie. W jazzie znana także jako "upper structures". Powstała we współczesności[kiedy?], w harmonii klasycznej jest niedozwolona.