Politonalność
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
 |
Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: przykłady. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Politonalność – technika kompozytorska polegająca na stosowaniu kilku tonacji w różnych partiach solowych bądź akompaniamencie w jednakowym czasie. W jazzie znana także jako "upper structures". Powstała we współczesności[kiedy?], w harmonii klasycznej jest niedozwolona.
