Polityka edukacyjna w Unii Europejskiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Unia Europejska pozostawia swoim członkom znaczną swobodę w kreowaniu polityki edukacyjnej. Nie ma tym samym jednolitego modelu europejskiej edukacji, utworzonego przez ponadnarodową władzę. Są tylko wspólne działania zaplanowane przez instytucje Unii, a realizowane w ramach programów wspartych środkami finansowymi przeznaczonymi do wykorzystania przez poszczególne państwa. Unia wspiera edukację i naukę w swoich krajach członkowskich poprzez:

  • politykę uznawania świadectw szkolnych i dyplomowych
  • politykę uznawania dla celów akademickich okresów nauki za granicą
  • programy wspierające wymianę uczniów i studentów (np: Erasmus czy Socrates Comenius)
  • programy wspierające wymianę nauczycieli
  • działania ułatwiające przepływ środków finansowych związanych z kształceniem za granicą (stypendiów, pożyczek)
  • działania wymuszające przyznawanie zniżek (np: środki transportu, muzea, biblioteki) dla wszystkich studentów bez względu na kraj uczenia się
  • programy wspierające doszkalanie pracowników
  • programy wspierające naukę języków obcych
    • szczególnie programy nauki języka kraju zamieszkania, jeżeli język obowiązujący jest inny niż język ojczysty
    • wsparcie kultywowania i podtrzymywania języków mniejszości narodowych i etnicznych
  • wsparcie nowych technologii
  • swobodę wyboru miejsca nauki
  • swobodę podróżowania

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]