Polityka językowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Polityka językowa – zbiór zasad i założeń przyjęty przez władze danego państwa w stosunku do języka lub języków obowiązujących bądź używanych na jego terenie. Obejmuje ona przyjęcie języka urzędowego, określenie sposobu jego nauczania, status języków mniejszości narodowych a także stosunek do ochrony języka przed wpływem obcych kultur[1].

Według innej, bardziej ogólnej definicji, polityka językowa jest to ogół środków stosowanych przez państwo, które służą docelowej regulacji procesów językowych[2]. Polityka językowa może dotyczyć zarówno jednego państwa, jak również organizacji międzynarodowych, np. Unii Europejskiej.

Polityka językowa w Polsce[edytuj | edytuj kod]

W Polsce język polski jest określony jako urzędowy przez konstytucję[3], przy zastrzeżeniu iż zapis ten nie narusza praw mniejszości narodowych wynikających z zawartych i ratyfikowanych umów. Szczegółowe przepisy w tym względzie zawiera Ustawa o języku polskim oraz Ustawa o mniejszościach narodowych i etnicznych oraz o języku regionalnym[4]. Zdaniem językoznawcy Walerego Pisarka polityka językowa w Polsce polega przede wszystkim na czuwaniu nad rozwojem języka, wydawaniu ustaw językowych, standaryzowaniu i kodyfikowaniu języka. Nadto jej istotą jest rozbudzenie świadomości językowej Polaków i promocja języka polskiego za granicą[5].

Przypisy

  1. Polityka językowa. [dostęp 2011-11-14].
  2. Recenzja książki Mariana Susskina "Paninterlingwa. Powszechny język międzynarodowy. [dostęp 2011-11-14].
  3. Konstytucja Rzeczypospolitej polskiej, art 27. [dostęp 2011-11-14].
  4. [htp://www.mswia.gov.pl/portal/pl/1782958Ustawa_o_mniejszosciach_narodowych_i_etnicznych_oraz_o_jezyku_regionalnym.html Ustawa o mniejszościach narodowych i etnicznych oraz o języku regionalnym]. [dostęp 2011-11-14].
  5. Walery Pisarek: Pierwszy rozbiór polszczyzny. [dostęp 2011-11-14].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]