Polityka językowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Polityka językowa – zbiór zasad i założeń przyjęty przez władze danego państwa w stosunku do języka lub języków obowiązujących bądź używanych na jego terenie. Obejmuje ona przyjęcie języka urzędowego, określenie sposobu jego nauczania, status języków mniejszości narodowych a także stosunek do ochrony języka przed wpływem obcych kultur[1].

Według innej, bardziej ogólnej definicji, polityka językowa jest to ogół środków stosowanych przez państwo, które służą docelowej regulacji procesów językowych[2]. Polityka językowa może dotyczyć zarówno jednego państwa, jak również organizacji międzynarodowych, np. Unii Europejskiej.

Polityka językowa w Polsce[edytuj | edytuj kod]

W Polsce język polski jest określony jako urzędowy przez konstytucję[3], przy zastrzeżeniu iż zapis ten nie narusza praw mniejszości narodowych wynikających z zawartych i ratyfikowanych umów. Szczegółowe przepisy w tym względzie zawiera Ustawa o języku polskim oraz Ustawa o mniejszościach narodowych i etnicznych oraz o języku regionalnym[4]. Zdaniem językoznawcy Walerego Pisarka polityka językowa w Polsce polega przede wszystkim na czuwaniu nad rozwojem języka, wydawaniu ustaw językowych, standaryzowaniu i kodyfikowaniu języka. Nadto jej istotą jest rozbudzenie świadomości językowej Polaków i promocja języka polskiego za granicą[5].

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]