Polonia w Nowej Zelandii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Polonia w Nowej Zelandii – ludność Nowej Zelandii pochodzenia polskiego.

Nowozelandzka Polonia szacowana jest obecnie na ok. 2 tys. osób, do tego można dodać liczbę ok. 2 tys. osób, które nie mówią po polsku, ale mają polskich przodków. Polonia nowozelandzka zmniejsza się. Starsze pokolenia wymierają, a ich dzieci stają się Nowozelandczykami, których niezbyt interesuje kraj przodków. Nowe, wprowadzone w 1995, przepisy imigracyjne stanowią poważną barierę dla osób, które chciałyby tutaj osiąść na stałe.

Rodzina Subritzkys (Zubrzyckich?) uważa się za pierwszych polskich osadników w Nowej Zelandii. Sophie Subritzky przybyła z całą dużą rodziną w roku 1843 i początkowo osiadła wśród imigrantów z Niemiec w Dolinie Moutere w pobliżu Nelson. Później Subritzkys wyjechali do Australii skąd wrócili po paru latach i osiedli w Northland, gdzie część z nich weszła w związki małżeńskie z Maorysami. W roku 1993, w 150. rocznicę przybycia na Wyspy, odbył się zjazd rodzinny w Houhora, w którym uczestniczyło około 3000 osób.

Duża grupa Polaków osiedliła się w Nowej Zelandii po II wojnie światowej.

Główne skupiska to: Wellington, Auckland i Christchurch. W Nowej Zelandii działają m.in.: Stowarzyszenie Polaków w Nowej Zelandii, Stowarzyszenie Polskich Kombatantów, Stowarzyszenie Polaków w Auckland, Stowarzyszenie Polaków w Christchurch, domy polskie, chór, szkółki polonijne, polskie parafie rzymskokatolickie.

W Wellington znajduje się polska ambasada, a w Auckland i Christchurch konsulaty honorowe RP.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]