Polska Bibliografia Bibliologiczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Polska Bibliografia Bibliologiczna - bibliografia nauki o książce, od początku była silnie związana z Bibliografią Bibliografii Polskich. Początkowo była wydawana w czasopiśmie Exlibris przez Władysława Tadeusza Wisłockiego, kustosza Biblioteki Jagiellońskiej jako Bibliografia Bibliofilstwa i Bibliografii Polskiej w latach 1914-1922. Po kilkuletniej przerwie bibliografia została wznowiona i ukazywała się jako dodatek do Przeglądu Bibliotecznego Bibliografia Bibliografii, Bibliotekoznawstwa i Bibliofilstwa w latach 1928 oraz 1930-1936.

Po II wojnie światowej wydawnictwo zaczęto wydawać samodzielnie pod nazwą Bibliografia Bibliografii i Nauki o Książce (BBNK). W sumie wydano 33 tomy, w których zarejestrowano materiał za lata 1937-1980. Począwszy od 1968 do 1980 r. BBNK ukazywała się w dwóch częściach:

1. Bibliografia Bibliografii Polskich

2. Polska Bibliografia Bibliologiczna.

Od roku 1980 oba wydawnictwa są publikowane oddzielnie.

PBB obejmuje piśmiennictwo z zakresu nauki o książce opublikowane w Polsce, również wydawnictwa zagraniczne, które poprzez autora bądź temat związane są z Polską. Rejestruje się również prace naukowe, popularnonaukowe i popularne, a pod względem zasięgu wydawniczego zarówno wydawnictwa zwarte, artykuły jak i fragmenty. Zasięgiem chronologicznym PBB obejmuje piśmiennictwo wydane w danym roku, przy czym dla druków zwartych, roczników i wydawnictw ciągłych nieregularnych decyduje data druku (na metryce drukarskiej). Uwzględniono również wydawnictwa, które wpłynęły do Biblioteki Narodowej z opóźnieniem.

Począwszy od 1980 r. do 1994 r. indeksy opracowywała przemiennie: Maria Barbara Bieńkowska, Barbara Eychlerowa, Jadwiga Pietrzykowska. W latach późniejszych do 2000 r.: Marzena Przybysz, Teresa Pawlikowska.

Bibliografia zawiera dwa indeksy: alfabetyczny (hasła autorskie i tytułowe) oraz rzeczowy (hasła osobowe, geograficzne, przedmiotowe).

W każdym roczniku znajduje się Wykaz Czasopism i Innych Wydawnictw Ciągłych.

W roku 2000 zarejestrowano opisy dokumentu elektronicznego, do którego zastosowano normę PN-N-01152-13.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]